wtorek, 14 maja 2013

Zawieszam

Przepraszam Was bardzo, ale po prostu ostatnio mnie jakoś wena opuściła tak samo jak zapał do pisania, mam już w głowie ułożone kolejne rozdziały ale jakoś kiedy zabieram się za ich pisanie, nic mi nie wychodzi. Tak samo jak na tym, tak i na drugim blogu (http://because-you-are-my-dream.blogspot.com/) nic nie mogę napisać, dlatego zawieszam i z tego powodu strasznie mi przykro. Wasze pytania kiedy się pojawi nowy rozdział są bardzo miłe i motywują mnie strasznie, ale jakoś sama z siebie nie mogę. Przepraszam, mam nadzieję że moja wena w końcu wróci i może już niedługo pojawi się nowy rozdział na który rtak długo czekacie :)

niedziela, 3 marca 2013

blog :)

przepraszam, że wręcz Wam tutaj SPAM robię na moim blogu, ale to ważne. TO jest blog mojej bliskiej koleżanki. Ona dopiero zaczyna ale jak dla mnie chyba piszę lepiej niż ja. Mogę się założyć że Wam by to jej opowiadanie się spodobało. Proszę przeczytajcie i skomentujcie :) Z góry dziękuję . ♥
NOWY ROZDZIAŁ MOŻE W PONIEDZIAŁEK/WTOREK ♥

czwartek, 28 lutego 2013

Rozdział trzydziesty dziewiąty ♥

*dwa dni później*
    Wzięłam kolejnego łyka ciepłej herbaty i położyłam się z powrotem do łóżka, sięgając po pilota od telewizora. Od dwóch dni prawie w ogóle nie wychodziłam z łóżka, chyba że tylko do łazienki lub do kuchni. Nie miałam najmniejszej ochoty na nic, prócz jedzenia czegoś dziwnego.
    - Justin Bieber, podczas swojego wczorajszego występu w Nowym Jorku, po prostu się rozpłakał na scenie podczas piosenki 'Be Alright'. Wokalista śpiewając ją po prostu uronił kilka łez i szepcząc do fanów kilka słów przeprosin zbiegł ze sceny, gdzie jak donosi nasz reporter zamknął się w garderobie. - szczupła blondynka ubrana w dżinsową koszulkę i spodnie moro stała na środku jakiego pomalowanego na żółto pomieszczenia przekazując najświeższe ploteczki ze świata gwiazd. Gwałtownie podniosłam się i spojrzałam na filmik nagrany pewnie przez jedną z fanek. Blondyn siedział na stołku, a u jego boku Dan, jego gitarzysta. Kiedy tylko zaczął śpiewać pierwsze słowa piosenki widziałam w jego oczach pojedyncze łzy, które z każdym słowem zwiększały się o taką samą ilość. W pewnym momencie kiedy zaśpiewał "i love you, and everything is gonna be alright" rozpłakał się jak małe dziecko. Jego policzki momentalnie zrobiły się czerwone, a on opuścił scenę.
    Jednego w tej chwili byłam pewna. Justin napisał tę piosenkę dla mnie. Śpiewał mi ją kiedyś, a teraz?  Teraz też śpiewał dla mnie, śpiewał chcąc pokazać mi jak bardzo mnie kocha, i że wszystko się ułoży. Wiedziałam że wszystko będzie w porządku, ale nie wiedziałam po prostu kiedy. Może za rok, za miesiąc, jutro, za kilka godzin. Po prostu nie wiedziałam tego. Oby jak najszybciej - pomyślałam.
    - Nie, czekaj ! - krzyknęła an gdzieś na dole. Pewnie znowu się kłóciła ze swoim bratem. Jak ja, kiedy jeszcze go miałam. - Stój! Nie idź tam! - jej głos był coraz bliżej mojego pokoju. Nakryłam się po uszy kołdrą a twarz schowałam pod poduszką. - Boże jesteś głuchy czy co?! - Ann chyba stała już pod moimi drzwiami tak że słyszałam nawet jak tupie nogą.
   - Ann, bądź cicho - mój głos drżał, ale nie krzyknęłam. Po prostu powiedziałam to dosyć głośnym tonem. Za drzwi usłyszałam jakieś ciche głosy, które w moich uszach zlewały się w szum. Ktoś szarpnął za klamkę, ale druga osoba szybko zamknęła z powrotem drzwi.
    - Ile razy mam ci mówić że masz tam nie iść, co?! - ponowne krzyki. Zacisnęłam mocniej poduszkę na mojej głowie. - Nie! - przyjaciółka chyba bardzo była zdenerwowana, ponieważ nie słyszałam nigdy u niej takiego tonu. Drzwi się otworzyły, a po mojej wyciągniętej po za kołdrę nodze przeleciał przeciąg.
   - Rose, przepraszam. Próbowałam ... - materac tuż obok mnie ugiął się a ja poczułam dłoń na ramieniu.
   - Ann, co się ... - zdjęłam poduszkę z twarzy.
   - Rose - usłyszałam jego głos. Był tu. To on usiadł obok mnie. Strząsnęłam jego rękę z mojego ramienia i odsunęłam się na najdalszy koniec łóżka.  - Proszę daj mi chociaż minutę - jego oczy były pełne łez, zupełnie jak na filmiku który przed chwilą leciał w telewizji. Nigdy nie widziałam go płaczącego. W moim sercu coś mnie ukuło.
   - Oh daj spokój koleś, miałeś już swoją minute - głos przyjaciółki był przepełniony jadem. Blondynka stanęła w drzwiach i oparła ręce na biodra. - Jak chcesz Rose, to Justin zaraz wyjdzie - uśmiechnęła się z sarkastyczną słodyczą na twarzy, a chłopak tylko spiorunował ją wzrokiem.
   - Dobra Ann, przecież tak i tak tego nie uniknę. Minuta jeszcze nigdy nikogo nie zbawiła - nie wierze że to powiedziałam. Tak strasznie chciałam uniknąć tej rozmowy. Wiedziałam że minuta nie starczy na to wszystko, ale po prostu chcę mieć to z głowy już. Przyjaciółka popatrzyła na mnie zdziwiona.
   - Łapy przy sobie - rzuciła do Justina z pełną powagą na twarzy - Jak coś to hmm... krzycz. Będę na dole - odwróciła się na pięcie uśmiechając się do mnie przez ramie chcąc dodać mi otuchy. Kiedy tylko drzwi się zamknęły, głośno przełknęłam ślinę, a chłopak usiadł jeszcze bliżej mnie ściągając swoją czapkę.
    Włosy miał w nie ładzie, oczy lekko podpuchnięte. Czarną koszulkę pod bluzą miał na lewej stronie. Spojrzałam na zegarek na którym było widać że jest dopiero rano. Justin nigdy nie lubił wcześnie wstawać i nawet ja to wiedziałam ale co on tutaj robił?
    - Rose - jego głos drżał, a ja podkuliłam nogi bardziej pod siebie i objęłam je rękami.
    - Po co tutaj przyszedłeś ? - wyprzedziłam go, zanim zdążył coś powiedzieć. Spuścił głowę i podparł się ręką bliżej mnie.
    - Chciałem porozmawiać - szepnął tak cicho że gdybym nie czekała na jego odpowiedź, pewnie umknęłaby mi mimo uszu.
    - O czym? O tym jakim jesteś dupkiem? - zapytałam sarkastycznie. Odgarnęłam kosmyki włosów które wyswobodziły się z kitki za ucho. - Ja wiem jakim jesteś dupkiem, ale dawaj chętnie posłucham co masz o sobie jeszcze do powiedzenia - zastanawiam się tylko dlaczego tu przyszedł. Po dłuższej ciszy kiedy nic nie powiedział, znowu się odezwałam - Co ty tu robisz hm? Mówiłam ci żebyś zapomniał tak? - Justin podniósł wzrok na mnie a jego brązowe oczy były przepełnione bólem.
    - A ja powiedziałem że będę walczyć i nie wyjdę póki nie usłyszysz tego co mam ci do powiedzenia - zdjął buty skopując je ze swoich nóg prawie na drugi koniec pokoju i usiadł obok mnie opierając się o zagłówek łóżka. Podkulił nogi tak jak ja i chciał mnie objąć, ale odsunęłam się od niego. W moich oczach był strach, a w jego oczach widziałam tylko smutek i zdziwienie.
   - Minuta minęła! - krzyknęła z dołu Ann, a Justin posmutniał jeszcze bardziej. Już chciał wstawać z łóżka myśląc że zaraz wpadnie tu mój prywatny ochroniarz w postaci mojej przyjaciółki ale zatrzymałam go ruchem ręki. Z powrotem usiadł obok mnie tylko że bliżej.
    - Mów co masz powiedzieć - szepnęłam sucho a w brązowych ślepiach chłopaka pojawiła się nadzieja.
    - Rose, nie wiesz ca ja przeszedłem bez ciebie ...
    - To ty chyba nie wiesz jakie ja piekło miałam. Ciągły mętlik w głowie, ciągłe łzy których nie mogłam opanować. Tęskniłam tak cholernie tęskniłam ale kiedy tylko myślę że osoba na której mi zależało mnie nie kocha i tylko kłamała mi w twarz. - spłynęły mi łzy po policzkach, które od razu starłam.
     - Nie wiesz co ty mówisz - szepnął - Kocham Cię i to najbardziej na świecie i nawet nie wiem dlaczego w to zwątpiłaś.
     - Ah tak? Dlaczego zwątpiłam? - zapytałam sarkastycznie - już wiem - mój głos wręcz ociekał kpiną z jaką wypowiadałam te słowa - może dla tego że gdybyś mnie kochał nie pozwoliłbyś mi odejść, nie pozwoliłbyś mi nawet wyjść wtedy z tamtego cholernego pokoju, nie powiedziałbyś tego co w tamtej chwili powiedziałeś rozumiesz?! - mój głos przy ostatnich słowach podniósł się do wrzasku. Chłopak wiedział że w pewnym sensie miałam rację - I co teraz, uhm?! Myślisz że jestem w stanie ułożyć sobie tak życie jakby nic się nie stało? Myślisz że rzucę Ci się w ramiona mówiąc że Ci wybaczam? - Justin nie spojrzał na mnie tylko wplątywał palce  w swoje włosy ciągnąc za ich końce.
    - Teraz ty mnie posłuchaj - szepnął dosyć szorstko co mnie zaskoczyło. - Nie wiem jak ty, ale ja bylem w szoku wtedy, dlatego powiedziałem to co powiedziałem rozumiesz? Kocham Cię tak bardzo że nawet sobie tego nie wyobrażasz. Gdyby było inaczej nie siedziałbym tu jak idiota i mówił do Ciebie jak do osła rozumiesz? - jego głos był podniesiony, a twarz skierowana w moją stronę. W tej chwili byłam pewna że mówił prawdę, po prostu wiedziałam to.
     - To że byłeś w szoku nie oznaczało tego że powinieneś mówić to co powiedziałeś - nie krzyczałam ale byłam pewna że zaraz nasz rozmowa przerodzi się w kłótnie pełną wrzasków. Podniosłam się z łóżka i podeszłam do biurka na którym leżał mój telefon.
     - A ty co byś zrobiła? Zaśmiałabyś się i powiedziała że obojętnie ci to? - zapytał z sarkazmem a już po chwili stał z dwa metry przede mną. - Moja matka urodziła mnie będąc w twoim wieku. Miała ciężko. Ojciec niedługo po tym jak się urodziłem odszedł od nas rozumiesz? W życiu nie chcę postąpić tak jak on rozumiesz? Nie jestem nim aby Cię opuścić nawet gdybyś była w tej głupiej ciąży - przybliżył się do mnie - Wystraszyłem się po prostu dlatego że bałem się że to Cie przerośnie, że zrobiłem Ci tylko krzywdę - zmierzwił swoje włosy - Nigdy nie chciałbym być tak młodym ojcem, ale teraz wiem że jestem na to gotowy i za nic nie chcę pozwolić ci odejść - moje oczy zrobiły się jak szklanki ale nie spojrzałam na niego. Zrobił krok do przodu, a ja krok w tył. - Rozumiesz? - szepnął spokojnie. Nie odezwałam się ani słowem a on znowu postąpił krok do przodu. Kiedy zrobiłam krok w tył poczułam wrzynający się w moją nogę tuż pod pośladkiem kant biurka. Oparłam się o nie - Cholera Rose, rozumiesz co do Ciebie mówię? - widziałam że był lekko zdenerwowany mimo że starał się zgrywać jak najbardziej opanowanego. Kiwnęłam głową delikatnie na tak. - Kocham cię i nigdy, rozumiesz? Nigdy, w to nie wątp - przysunął się jeszcze bliżej, że oparł się dłońmi po obu stronach moich bioder o biurko i pochwycił mój spuszczony wzrok.
    - Justin - chciałam coś powiedzieć, ale przyłożył mi palec do ust
    - Nie Rose, ten prawie cały miesiąc bez Ciebie był czymś nie do zniesienia, i gdybym Cię nie kochał nawet bym się nie przejął gdybyś zniknęła rozumiesz? Kocham cię nad życie że codziennie płakałem w poduszkę mówiąc sam do siebie jakim byłem cholernym idiotą że pozwoliłem ci odejść. Każdy dzień bez Ciebie obok był co raz gorszy dlatego teraz, nawet nie pozwolę Ci odejść - jego oczy zetknęły się z moimi. Jak zahipnotyzowana patrzyłam w jego czekoladowe tęczówki.
    Chłopak pochylił się bardziej i musnął kąciki moich ust. Odsunął się i spojrzał na mnie. Uśmiechnęłam się prawie niewidzialnie ale Justin uchwycił to i ponownie przysunął się i musnął moje usta tak delikatnie tak jakby były one z chińskiej porcelany a on bał się je połamać. Tak strasznie stęskniłam się za nim, za jego ustami, za jego dotykiem. Teraz to ja musnęłam jego usta, a już po chwili Justin wziął w dłonie moje oba policzki. Nie był już teraz taki delikatny, tylko powoli całował tak że czułam jego tęsknotę, i tę łapczywość jakby bał się że zaraz go od trące i nigdy więcej już mnie nie pocałuje. Było coś co musi wiedzieć, jest jeszcze coś co muszę mu powiedzieć ale nie wiem jak.
     - Justin - oderwałam się od niego i spojrzałam w jego oczy. Biły one wręcz radością, i szczęściem. Spojrzał na mnie pytająco ale nadal się uśmiechając. - Pewnie zaraz już nie będzie się uśmiechał - pomyślałam i próbowałam się uśmiechnąć ale ale zamiast tego wyszedł grymas. - Odsunęłam się od chłopaka na odległość paru centymetrów tak że była między nami jakaś przerwa. Justin nie wiedział o co chodzi, wiedziałam że się denerwuje. Podniosłam moją koszulkę do góry po sam biustonosz i osunęłam delikatnie moje spodnie od dresu tak że były one na tej samej linii co linia majtek. Chłopak nie wiedział o co chodzi ale chwyciłam jego dłoń i przyłożyłam ją poniżej mojego pępka. Niby to trzeci tydzień, prawie czwarty ale dało się wyczuć małą wypukłość właśnie w tym miejscu. - Justina rozumiem jeśli teraz po prostu odejdziesz ... - chłopak zatkał mi usta pocałunkiem i przyciągnął mnie całą do siebie.
    - Nigdzie się nie wybieram, nie bez was - zaakcentował ostatnie słowo i ponownie złożył pocałunek na moich pogryzionych wargach.
___________________________________________________________
TA DAM , jest chujowo ale jakoś jest :) Chyba nie wyszło tak źle prawda? Dobra to na początek podziękowania. Strasznie dziękuję Wam wszystkim za to że czytacie i komentujecie. No i dziękuję za prawie 14 tys wyświetleń ! . DOBRA JEŚLI CHCECIE ABYM WAS INFORMOWAŁA ZOSTAWCIE SWOJE TWITTERY POD TYM POSTEM BO MUSZĘ ZROBIĆ JESZCZE RAZ LISTĘ <3

środa, 20 lutego 2013

Rozdział Trzydziesty Ósmy ♥

    - Przepraszam Was za wszystko ... - szepnęłam klękając przy grobie rodziców i zamykając powieki - Tak strasznie przepraszam, gdybym nie wyjechała - z moich oczu pociekły słone łzy staczając się w dół policzka. Poczułam dłoń przyjaciółki na ramieniu - byłabym z Wami, albo żylibyście a ja nadal bym się codziennie z wami mogła sprzeczać - na wspomnienie naszych rodzinnych sprzeczek delikatny uśmiech wkradł mi się na usta, a w oczach zebrało mi się jeszcze więcej łez.
   - Ciiii chodź - Ann pociągnęła mnie w górę abym wstała z zimnej ziemi, i usadowiła mnie obok siebie na ławce. Chwyciła moja dłoń i mocno ścisnęła.
   Nie wierze że po prostu tak zostałam z niczym. Nic już w życiu mi nie zostało. Nie mam rodziców, straciłam ich tak samo jak Justina. Nigdy sobie tego nie wybaczę że po prostu go zostawiłam, nie wybaczę sobie tego jak mnie potraktował. Mówił że mnie kocha, ale gdyby kochał to nie pozwoliłby mi odejść. Nie pozwoliłby mi na to abym wyjechała, nie pozwoliłby mi nawet opuścić tego pokoju w hotelu. Pragnęłam teraz aby mnie tylko zamknął w swych silnym ramionach i powiedział jak bardzo mnie kocha i zapewnił słowami "wszystko będzie dobrze".
   Spuściłam głowę w dół wlepiając wzrok w moje palce które były splecione na moich udach. Łzy ciekły mi po policzkach a ja sama nie wiedziałam co zrobić. Jedyne czego byłam pewna w tej chwili, to to że moja przyjaciółka nigdy mnie nie opuściła i jest ze mną cały czas. Zerknęłam w jej stronę, a kiedy ona również na mnie spojrzała posłałam jej ciepły uśmiech. Ann jakby wiedząc o co mi chodzi po prostu odwzajemniła uśmiech i wróciła wzrokiem w stronę grobu moich rodziców.
   - Auu - usłyszałyśmy ciche syknięcie kogoś za naszymi plecami i szybko odwróciłyśmy się odruchowo w tył chcąc sprawdzić czy wszystko w porządku.
   Zaledwie parę metrów od nas stał blondyn. Tak dobrze mi znany blondyn. Miał na sobie ciemne okulary i czapkę ale z daleka nawet bym poznała że to mój Justin. Moje serce momentalnie szybciej zaczęło bić, tak aż to bolało, moje ciało pragnęło podejść, wtulić się w niego a rozum podpowiadał że powinnam jak najszybciej wrócić z przyjaciółką do domu. Sama nie wiedziałam co zrobić. Kątem oka zauważyłam że moja przyjaciółka zrywa się z miejsca i idzie w jego stronę.
   - Co ty w ogóle tu robisz ? - zapytała delikatnie blondyna patrząc na niego z dołu ponieważ była od niego o niecałą głowę niższa.
   - Rose ? - chłopak jakby jej nie zauważył. Twarzą cały czas był zwrócony w moją stronę i mimo czarnych okularów wiedziałam że w jego oczach w tej chwili mogłabym ujrzeć tysiące iskrzących się kolorowych iskierek szczęścia że mnie widzi.
   - Co ty tu robisz ? - powiedziałam cicho, prawie wręcz niesłyszalnie
   - No właśnie, co ty tu robisz ? - zapytała Ann. Tym razem Justin spojrzał się na moja przyjaciółkę i zmierzył ją wzrokiem od góry do dołu.
   - Może to akurat nie jest twoją sprawą ? - odezwał się takim samym oschłym tonem jakim wcześniej Ann zadała swoje pytanie
   - Przestańcie - powiedziałam . W moich oczach nadal były łzy, ale tym razem zmieszały się one z łzami szczęście, radości a zarazem smutku i rozczarowania nie wiem dlaczego. - Ann proszę chodźmy już do domu - wstałam z ławeczki podreptałam w stronę przyjaciółki delikatnie chwytając jej dłoń. i ciągnąć do tyłu.
   - Rose, proszę nie ... - chłopak zrobił krok w moim kierunku i chciał dotknąć mojego policzka ale uchyliłam go przez co musnął tylko koniuszkami palców moje włosy. - Rose, daj mi coś tylko powiedzieć - jego głos był przepełniony rozpaczą, żalem, smutkiem i czymś czego po prostu nie mogłam zrozumieć, czymś czego nie mogłam odgarnąć.
   - Wystarczająco już chyba powiedziałeś nie uważasz ? - zapytałam  i odwracając się na pięcie ruszyłam ku tylnej bramie cmentarza. Chłopak ruszył za nami, cały czas starając się nadążyć za naszym żwawym krokiem. Skręcałyśmy między kolejnymi nagrobkami ale Justin szedł za nami.
    W oczach miałam same łzy, które spływały już po moich policzkach. To za dużo jak na jeden dzień, za dużo emocji, za dużo łez. Moją głową zawładnął przeraźliwy ból, który nie ustępował już od kilku godzin. Cały ten natłok myśli nie dawał mi szansy na racjonalne myślenie, cały czas mącił mi w głowie i sprawiał że miałam wrażenie że zaraz eksploduje.
   - Rose stój! - blondyn zagrodził mi drogę kiedy wyszliśmy już za bramę cmentarza i stanął przede mną wyciągając ręce na boki zatrzymując mnie i Ann. - Musisz mnie wysłuchać proszę ... - szepnął, a na jego nosie nie było już ciemnych okularów przez co widziałam w jego oczach tak dużo łez, momentalnie zakuło mnie serce, a z oczu wypłynęło mi jeszcze więcej łez.
   - Nie chcę - moje serce wręcz krzyczało "mów, ble szybko i pocałuj mnie w końcu" ale rozum wziął górę i  wręcz wypowiedział za mnie te słowa. Wyminęłam chłopaka i puszczając już dłoń przyjaciółki ruszyłam dalej przed siebie w kierunku domu Ann.
    - Rose, proszę ... - szepnął, ale się nie ruszył z miejsca. W jego głosie była słyszalna, wręcz namacalna rozpacz, kiedy to usłyszałam obróciłam się i podeszłam do chłopaka stając nim twarzą w twarz.
   - Co masz mi jeszcze do powiedzenia ?  Głupie przepraszam które i tak niczego nie zmieni ? - zapytałam z kpiną w głosie. Wiedziałam że muszę być silna - Może będziesz kłamał i powiesz że mnie kochasz co ? - zakpiłam jeszcze raz. Widziałam na jego twarzy zaskoczenie i lekkie zmieszanie
   - Rose, co ty do cholery mówisz?! - uniósł się - przecież Cię kocham - powiedział normalnym tonem
   - tak, gdybyś mnie kochał nie pozwoliłbyś mi odejść - warknęłam - i w życiu byś mnie tak nie zranił - mój głos drżał, ale i tak patrzyłam prosto w czekoladowe oczy chłopaka. Z nich mogłam wyczytać wszystko, a to co zobaczyłam w tej chwili bolało jeszcze bardziej niż słowa które wypowiedział z trzy tygodnie temu. - No i co? Nic nie powiesz ? - zapytałam sarkastycznie - No i widzisz... proszę zapomnij w końcu o mnie i o tym bachorze - ostatnie słowo prawie warknęłam. Zrobiłam szybki obrót i widząc przyjaciółkę stojącą i czekając za mną zrobiłam krok w jej stronę. Chłopak pociągnął mnie za dłoń i odwrócił z powrotem w swoją stronę. Chwycił moje obje dłonie i mocno unieruchomił je wyprostowane.
   - Nie chce zapominać - szepnął tuż przy moim uchu po czym wpił się w moje wargi strasznie brutalnie, ale za razem z czułością. Muskał delikatnie moje wargi przekazując mi w tym pocałunku jak bardzo żałuje, co czuje, ten żal, smutek, przykrość - wszystko. Przygryzł delikatnie moją dolną wargę na co cicho jęknęłam otwierając delikatnie usta. Chłopak wykorzystując ten moment wślizgnął swój język i namiętnie pocałował. Jego dłonie poluźniły się a prawą rękę położył na moim policzku.
   Biłam się z myślami. Tak bardzo brakowało mi tego, brakowało mi tych ust, jego dotyku, ale nie mogłam tak. Kiedy tylko jego ręka powędrowała w stronę mojego policzka i uwolniła jedną rękę odepchnęłam chłopaka i totalnie wbrew sobie oderwałam się od niego i zaniosłam się głośnym płaczem. Nie wiem co już zrobić, nie wiem.
   - Idź już - powiedziałam wściekła na Justina i ukucnęłam na chodniku chowając twarz w kolana. Chłopak nie ruszył się z miejsca tylko ukucnął blisko mnie
   - Pamiętaj że nigdy o Was nie zapomnę i zawsze będę o Ciebie walczył Rose - pogłaskał delikatnie moje ramię ale się nie podniósł.
   - Idź już do jasnej cholery! - krzyknęłam na niego a z moich oczu popłynęło jeszcze więcej łez.

__________________________________________________
omg strasznie dziękuję za dużo komentarzy i strasznie dziękuję za to że to czytacie. Oh skoro tak łądnie prosicie to chyba nie zakończę tego opowiadania tak szybko. Już wiem co się chyba pojawi w najbliższych rozdziałach więc nie pytajcie mnie bo wam nie odpowiem HAHAHAHAHAHAH . no a chcecie aby się przepraszali w kółko? Czy wolelibyście aby byli razem jak najszybciej ?
No i zapraszam na mojego drugiego bloga ♥ KLIKAĆ ♥

sobota, 16 lutego 2013

Rozdział trzydziesty siódmy ♥

Odkąd ostatni raz widziałam mojego Justina na żywo minęły już trzy tygodnie. Codziennie wieczorem, patrzę na jego zdjęcie w moim telefonie i zastanawiam się dlaczego to wszystko tak po prostu prysło. Tak cholernie mi go teraz brakuje. Kiedy tylko przypomnę sobie jego ciepły dotyk, miękkie usta w tej chwili kiedy zawsze całowały moje, te piękne czekoladowe oczy to łzy cisną mi się same do oczu. Od naszej powiedzmy rozmowy telefonicznej prawie nic nie jadłam, tylko płakałam cały dzień, kiedy przyjaciółka mnie pocieszała. Opowiedziałam jej wszystko tak jak było. Nic nie powiedziała wtedy, nie wiedziała co. Ale teraz tak strasznie jej dziękuję że ze mną jest. Nie wyobrażam sobie teraz gdybym miała siedzieć w domu sama. Nie wiem co mogłoby się stać.
   - Masz - do pokoju wparowała Ann rzucając we mnie małym kartonikiem. Szybo zdążyłam sie zasłonić rękoma aby nie dostać w twarz i chwyciłam pudełeczko obracając je w palcach. Nie wiedziałam co z nim zrobić. Ta strasznie się tego bałam. - No dalej, idź nasikaj na ten badyl bo chce wiedzieć czy będę ciocią czy nie - posłałam jej najbardziej piorunujące spojrzenie jakie tylko umiałam po czym niepewnie udałam się do łazienki.
    Zamknęłam za sobą drzwi na klucz po czym wyjęłam test ciążowy z opakowania. Obracałam biały plastikowy patyczek i zastanawiałam się czy na prawdę chcę wiedzieć to teraz. To nic nie zmieni przecież - pomyślałam - i tak go straciłam - do moich oczu cisnęły się po raz kolejny łzy, ale w końcu podjęłam decyzję.
   Osunęłam majtki wraz ze spodniami do kolan i usiadłam na toalecie siusiając troszeczkę na prostokąt w mojej dłoni. Odstawiłam go na umywalkę i wcześniej myjąc dłonie wyszłam do przyjaciółki, która od razu mocno mnie przytuliła.
   - Musimy poczekać parę minut - szepnęłam - Pójdziesz ze mną na grób rodziców jak już będzie po wszystkim ? Chciałabym z nimi porozmawiać ... - szepnęłam strasznie cicho wtulając głowę w obojczyk przyjaciółki.
   - Pewnie - powiedziała gładząc delikatnie moje plecy

*Oczami Justina*
   - Lądujemy już - szarpnął moje ramie Kenny, wybudzając mnie ze snu. - Ostatni przystanek i wracasz do domu - oddalił się na swoje miejsca, zostawiając mnie abym się przebudził.
   Po raz kolejny śniła mi się ona. Jej śliczna buźka z lekko zarumionymi policzkami, jej wielkie oczy patrzyły wprost na mnie, a na ustach gościł wielki uśmiech. Dziewczyna leżała na trawie, i śmiała się ze mnie, ponieważ miałem na nosie pełno bitej śmietany.
    W moim oku zakręciła się słona łza, która już po chwili potoczyła się po policzku na którym widniał nadal od duszony ślad po poduszce.
   - Jakim ja jestem debilem - codziennie mówiłem do siebie te cztery słowa, i to nawet po kilka razy. - Jakim ja jestem debilem że pozwoliłem jej odejść - szepnąłem po raz kolejny do siebie i zapiąłem pasy, ponieważ samolot zaczynał podchodzić do lądowania. Kolejna porcja łez poleciała z moich oczu a moje serce już i tak rozłamane na małe kawałeczki pękło jeszcze bardziej.
Zacisnąłem ręce na poduszce, chcąc jakoś opanować swoją złość, jaka nagle mnie ogarnęła. Byłem tak strasznie zły na siebie, za to że pozwoliłem odejść mojemu całemu światu odejść wraz ze słowami że nie chcę tego dziecka. To nie tak że go nie chce. Po prostu nie byłem gotów, nie byłem gotów na coś tak wielkiego, ale teraz czuję że nawet gdybym był ojcem musiałbym być gotów i chciałbym mieć to dziecko, zrobiłbym wszystko byle żeby jej nie zranić.
   Jeszcze mocniej zacisnąłem palce na poduszce, aż pobielały mi knykcie. Z oczu płynęły mi łzy, których nie miałem najmniejszej ochoty wycierać. Już nie dawałem rady. Kiedy tylko widziałem w snach jej twarz, jej śmiech, ją to tak cholernie tęskniłem. Za tym wszystkim, za jej dotykiem, za jej malinowymi ustami, za tym że po prostu była obok mnie.
   - Witamy w Nowym Jorku. Życzymy miłego pobytu oraz dziękujemy za wybór właśnie naszej prywatnej linii lotniczej - odezwał się głos w głośnikach samolotu a ja otarłem łzy i rozpinając pas wysiadłem z samolotu.
   - No to teraz do hotelu, i w końcu się wyśpisz Justin - poklepał mnie po plecach Usher, uśmiechając się blado w moją stronę.
    - Możemy wstąpić jeszcze w jedno małe miejsce ? - zapytałem Usha, który lekko się zdziwił
    - Gdzie ? - zapytał ciemnoskóry taszcząc za sobą swoją wielką walizkę.
    - Chciałabym zrobić coś dla Rose, i odwiedzić grób jej rodziców - szepnąłem lekko zmieszany. Założyłem moje ciemne okulary chcąc aby fani nie widzieli moich poczerwieniałych oczu od płaczu. Nie chciałem dać im do zrozumienia że coś jest nie tak.
    - Ale ... - szepnął. Widocznie nie chciał abyśmy tam pojechali - Nie wiem czy to jest najlepszy pomysł - zmieszał się trochę i podążył dalej za Kennym.
    Weszliśmy na wielką halę lotniska gdzie już czekały moje fanki. Jedna wrzeszczała przez drugą , a ja przyczepiłem sobie wielki uśmiech na twarz i pokiwałem w każdą stronę fanom aby nie dać im do zrozumienia że mam ich w dupie.
    - Proszę, to dla mnie ważne. - powiedziałem do chłopaków, którzy dochodząc do samochodu wrzucili do bagażnika nasze bagaże. Kenny kiwnął głową na znak ze możemy pojechać a ja usiadłem na tylnym siedzeniu naszej czarnej limuzyny.
    - Wiesz gdzie to w ogóle jest ? - zapytał Usher - Wiesz jak trafić ?
    - Tak wiem - uśmiechnąłem się blado po czym wyjąłem z kieszeni swojego iPada i podłączyłem do niego słuchawki, zagłębiając sie w muzyce .
    Przymknąłem oczy i myślałem nad tym czy los da jeszcze mi kiedykolwiek porozmawiać, a co dopiero porozmawiać z Rose. Modliłem się aby los dał mi chociaż jedną szansę aby to wszystko naprawić, abym mógł chociaż raz zobaczyć jej piękne ciemne oczy, abym mógł chociaż ostatni raz zaciągnąć się jej cudownym zapachem.
   Moje myśli przerwało lekkie stuknięcie w moją nogę. To Kenny mnie klepał abym zdjął słuchawki.
   - No dobra młody, pospiesz się bo nie będziemy tu długo na ciebie czekać - odwrócił się z powrotem w stronę kierownicy i zatrzymał pojazd tuż przy  bramie na cmentarz.
   -Dzięki - powiedziałem, i ubierając swoją czapkę i okulary które zdążyłem zdjąć w aucie trzasnąłem drzwiami lśniącego czarnego auta ruszyłem szybszym krokiem w kierunku który obrałem.
    Cmentarz był dla mnie strasznie dołującym miejscem, pewnie jak dla każdego kto tu przychodził. Nie potrafiłem uśmiechnąć się nawet sam do siebie. Wiedziałem dokąd mam iść i cicho pod nosem liczyłem tylko mijane alejki aby nie zabłądzić. Kiedy doszedłem do odpowiedniej, skręciłem w prawo i szedłem przed siebie widząc nie wielki drewniany krzyż jaki stawiają w standardzie pogrzebowym. Przy grobie siedziała jakaś blondynka, a zaraz obok niej brunetka. Z każdym krokiem byłem co raz bardziej niepewny czy powinienem tamu komuś przeszkadzać. Wpatrzyłem się w plecy brunetki i nie zauważając nie wielkiego głazu na mojej dróżce potknąłem się robiąc przy tym trochę hałasu.
    Dwie dziewczyny siedzące zaledwie parę metrów przede mną odwróciły się w moja stroną, i w tym momencie z mojej twarzy odpłynęła krew a w moich oczach zebrały się łzy. To była ona.
_________________________________________________________
No to przepraszam że też troche długo nie pisałam . W tygodniu nie mam za dużo czasu na pisanie i tak dalej, ale mam nadzieję że co weekend będę mogła pisać nowy rozdział. Coś mi się zdaje że to może być już powoli koniec przygód Rose i Justina, a wy jak uważacie ? MOJE OPOWIADANIE JUŻ SIĘ ROBI NUDNE ? CZY CHCECIE JE CZYTAĆ DALEJ ? ♥

DZIĘKUJĘ

@bieber69jerry

oraz 

@swaggyjusteen

ponieważ to one zawsze mnie motywują abym dodawały nowy rozdział ♥ DZIĘKUJĘ ♥

niedziela, 10 lutego 2013

Rozdział trzydziesty szósty ♥

   Nie byłam pewna co robię, nie byłam pewna tego czy zrobiłam dobrze. Szastały mną mieszane odczucia, a co najgorsze poczucie winy. Poczucie tego że zostawiłam jedyną osobę którą tak bardzo kocham na innym kontynencie, nawet bez słowa pożegnania. W tej chwili jedyne co myślałam to słowa - ale ze mnie idiotka. Serio?! Serio nie napisałam mu żadnego listu? - rano po prostu szybko spakowałam swoje rzeczy a później prawie spóźniłam się na samolot, i zapomniałam o jakimkolwiek liście lub małej karteczce.
   Stałam przed nie wielką posesją, na której stał mały domek, z zewnątrz obłożony ozdobną cegłą. Tak dobrze znałam ten dom, prawie codziennie po szkole przychodziłam tu i spędzałam u przyjaciółki czas aż do wieczora. Oglądałyśmy filmy, siedziałyśmy na komputerze lub po prostu śmiałyśmy się same z siebie robiąc głupie miny. Tak dużo tych wspaniałych wspomnień, ale też jedno złe. Nie zapomnę jak Ann przyjechała do mnie i 'chodziła' z Justinem. To była nasza pierwsza kłótnia, a druga była zaraz po tym jak przyjaciółka zobaczyła mnie na zdjęciach wraz z nim.
   Nie jestem pewna czy dobrze robię - pomyślałam, i przekładając rękę na drugą stronę furtki otworzyłam mały zameczek od furtki przez którą weszłam i zamknęłam s powrotem. Powolnym krokiem stukałam swoimi baletkami o betonowe płyty chodniczka po czym zastukałam kołatką trzy razy do drzwi. W kuchni świeciło się światło, podobnie jak w pokoju blondynki. Już po chwili zamek  w drzwiach się przekręcił a drzwi otworzyła mi mama przyjaciółki. Jej mina była lekko zdziwiona, ale kiedy dotarło do niej jak dawno mnie nie widziała przytuliła mnie z całych sił. Ta kobieta była dla mnie jak druga matka. Zawsze mogłam z nią porozmawiać, pomagała mi, a co najważniejsze zawsze mnie rozumiała - pewnie dlatego że miała córkę taką samą jak ja.
   - Rosalie! - krzyknęła mi niemal do ucha kiedy się lekko ode mnie odsunęła - Co Cię tu sprowadza? - zapytała - Wróciłaś do Nowego Jorku, czy tylko jesteś przejazdem z Justinem? - uśmiechnęła się ciepło.
   - Sama nie wiem - uśmiechnęłam się blado, a na dźwięk imienia Justina miałam ochotę się rozpłakać. - Jest może Ann ? - zapytałam niepewnie.
   - Jest, jest . - kobieta uśmiechnęła się i przepuściła mnie w drzwiach przodem - Ann ! - krzyknęła, a jej głos rozniósł się wielkim echem po domu. Już po chwili mogłam słyszeć dudniący odgłos zbiegania po schodach. Kiedy w progu przedpokoju pojawiła się Anna, od razu jej wzrok padł na mnie i na moją walizkę którą wciągnęłam za sobą.
   - Boże Rose ! - rzuciła mi się w ramiona i mocno ścisnęła. To chyba dobrze, i chyba się nie gniewała za wszystko. Ucałowała mój policzek po czym lekko się uśmiechnęła - Co ty tu robisz? - zapytała podekscytowana że może mnie zobaczyć po tak długiej rozłące.
   - Właściwie to tak ... - urwałam i spojrzałam na matkę przyjaciółki która bacznie nam się przyglądała. Ann siknęła na nią głową na co kobieta zrozumiała i z wielkim uśmiechem udała się do kuchni. - Przepraszam że tak nagle na chodzę, ale ... - nie wiedziałam jak to ująć w słowa. Co miałam jej powiedzieć? Moim rodzice nie żyją, pokłóciłam się z Justinem, nie mam domu, nie mam dachu nad głową, przygarniesz mnie? - takie coś na pewno nie wchodziło w grę. - Kurde, nie wiem jak to powiedzieć. - powiedziałam słabo i wbiłam wzrok w podłogę, która w tej chwili wydawała mi się bardzo interesująca.
   - Co się stało Rose? - szepnęła przyjaciółka przytulając mnie do siebie. Upuściłam rączkę od walizki i tak po prostu wtuliłam się  w nią a z moich oczu popłynęły łzy. - Ciii, dobrze będzie - szepnęła przyjaciółka gładząc moje poczochrane przez wiatr włosy.
   Za to ją kochałam. Nie musiała wiedzieć co się stało, wystarczyło że mnie przytuliła i zapewniła że wszystko się jakoś ułoży. Wiedziała czego mi zawsze trzeba, a mocny uścisk bliskiej osoby był mi właśnie teraz potrzebny.
   - Moi rodzice nie żyją - szepnęłam w ramię przyjaciółki. Jej ręka zatrzymała się na chwilę na moich plecach, pewnie w szoku po czym mocniej mnie tylko przytuliła i znowu zaczęła kołysać w swoich ramionach - I... - nie wiedziałam po prostu jak to powiedzieć - ... nie wiem czy nie jestem w ciąży - szepnęłam ledwie słyszalnie, z nadzieją że przyjaciółka puści to mimo uszu. Ale tak się nie stało. Dziewczyna odsunęła się ode mnie i chwyciła moje dłonie, wpierw delikatnie a potem mocno ścisnęła.
   - To co ty tu robisz w takim razie? Nie powinnaś być z ... - nie dokończyłam ponieważ z moich oczu popłynęły łzy po czym wyrwałam ręce z jej uścisku i odwróciłam głowę w zupełnie innym kierunku.
   - Nie nie powinnam być z nim. Nawet nie wiem czy w tej cholernej ciąży jestem czy nie jestem, ale za to wiem że on nie chce mnie z dzieckiem! - krzyknęłam i rozpłakałam się jak małe dziecko kucając na ziemi. Schowałam twarz w dłonie a przyjaciółka uklękła obok mnie i ponownie mnie przytuliła.
   - Oh Rose, tak mi przykro ... - szepnęła w moje włosy, i pociągnęła mnie do góry tak abym wstała - Chodź zostaniesz u mnie jak długo będziesz chciała. - wzięła moją walizkę w jedną rękę i ciągnac ją za sobą zaprowadziła mnie do swojego pokoju.  - Jeśli będziesz chciała, to powiedz a pogadamy okay ? - powiedziała blado się uśmiechając. - Pójdę zrobić Ci herbatę - zniknęła za drzwiami a ja przetarłam mokre policzki po czym wyjęła z torebki telefon i włączyłam go.
   Siedziałam na łóżku, zastanawiając się dlaczego akurat tak to musiało się potoczyć. Po wpisaniu kodu pin do mojego iPhona, zaczęły przychodzić kolejno powiadomienia.
   - 87 nieodebranych połączeń od Justina - szepnęłam sama do siebie - Jeśli tak bardzo chcesz pogadać dlaczego nie zrobiłeś tego wcześniej? - zapytałam telefonu - a tak, zapomniałam. Już wystarczająco dużo powiedziałeś na ten temat - w moich oczach powiły się kolejne łzy które zmyłam kiedy zaczęły wylatywać spod powieki. Spojrzałam jeszcze raz na telefon, i zobaczyłam jedną jedyną wiadomość. - Wszystkie spieprzyłeś - szepnęłam i nawet nie czytając skasowałam wiadomość od Biebera.
   Położyłam się na łóżku, ale nie potrafiłam zasnąć. Cały czas odczuwałam zmęczenie ale ból jaki miałam cały czas w sercu był zbyt wielki aby pozwolić mi przymknąć powieki chociaż na sekundę. Zastanawiam się dlaczego tak zareagowałam, dlaczego wyjechałam. Świadomość tego że kocha mnie ale jednocześnie mnie nie chce jest straszna, a szczególnie jeśli zrobił coś a nie jest gotowy ponieść za to konsekwencji. "Jak nawarzyłaś piwa, musisz je wypić" - powtarzał mi ojciec, kiedy tylko były jakiekolwiek kłopoty z moim udziałem.
   W pokoju rozbrzmiał dźwięk mojego telefonu. Odruchowo sięgnęłam po telefon i czytając na wyświetlaczu "Ush" odebrałam. Odchrząknęłam parę razy aby mój głos nie był już zapłakany i zachrypnięty po czym zaczęłam rozmowę od zwykłego "halo?".
   - Boże Rose, nie wiesz jak się martwiłem - głos wujka był pełen troski i stresu - Doleciałaś cała i zdrowa?
   - Tak, nawet miło się leciało - lot samolotem na prawdę relaksował. Mogłam poukładać parę rzeczy i słuchać muzyki która zawsze mnie relaksowała.
   - Wszystko w porządku? - zapytał się wujek.
   - A gdyby było w porządku wylatywałabym? - prychnęłam - Tak przepraszam że narobiłam wam tego zamieszania z tym wszystkim... - prawie znowu się rozpłakałam, ale zacisnęłam dłonie na miękkiej poduszce co ułatwiło mi powstrzymanie się od tego wybuchu.
   - Nie ma sprawy. Na prawdę Justin szukał Cię po całym hotelu, nawet po mieście chodził z nadzieją że cię znajdzie. Jesz mnie nie pytał, ale ...
   - Proszę nie mów mu gdzie jestem, chce być sama... Z dala od niego - ostatnie słowa prawie szepnęłam do słuchawki, a mój głos przepełnił smutek.
   - Dobrze kochanie. Proszę powiedz mi co się między wami ... - nie zdążył dokończyć zdania, ponieważ nawet ja mogłam usłyszeć po drugiej stronie linii głośny trzask drzwi i donośny głos biebera:
   - Usher! Wiesz gdzie jest Rose?! - krzyczał. Nigdy chyba jeszcze słyszałam jego głosu o takiej barwie. Chłopak urwał na chwile po czym mogłam usłyszeć jak podchodzi bliżej wujka - Czy to ona? - zapytał. Pewnie kierował swoje słowa do Ushera, który znając go miał włączony głośnomówiący. - Czy to ona?! - warknął. Nie słyszałam odpowiedzi wujka ale za to kolejny raz Justin krzyknął głosem pełnym furii - Powiedzcie mi w końcu gdzie ona jest do cholery jasnej! - krzyknął, a jego głos echem dobiegł do słuchawki. Wszystko słyszałam. Moje ciało powoli zaczynało się trząść ze strachu przed Justinem, mimo że byłam oddalona od niego o jakieś 10 000 km albo nawet i więcej. - Nie chciałem zrobić jej tego bachora rozumiesz?! Nie chciałem! - "tego bachora", te słowa krążyły cały czas w mojej głowie, odbijając się pustym echem. Łzy leciały mi jeszcze bardziej i już miałam się rozłączyć kiedy chłopak kontynuował - Nie dała mi wytłumaczyć tylko po prostu zniknęła! Nie pomyślała o tym co ja czuje?! Kocham ją ... - powiedział łamiącym się głosem.
   - Co ty powiedziałeś ? -zapytał się Usher a w jego głosie było słychać zdziwienie.
   - Nie chciałem mówić tego co powiedziałem! Nie chciałem powiedzieć że nie chce tego dzieciaka! - krzyknął po raz kolejny po czym usłyszałam trzask rozbitego szkła. Nie chciałabym widzieć takiego Justina.
   - Ale powiedziałeś i nawet nie wiesz jak bardzo mnie ranisz! "Tego bachora" ?! A co jeśli faktycznie będziemy mieli dziecko i będzie ono twoje?! Będziesz mówił że to bachor?! - nie wytrzymałam i krzyknęłam do słuchawki. W chwili kiedy się rozłączyłam usłyszałam jeszcze jakieś odgłosy, oznaczające że Justin znowu coś rozwalił.
    Opadłam na łóżko po czym rozpłakałam się dziesięć razy mocniej niż dotychczas. Łzy wymieszane z moim tuszem do rzęs zostawiały ciemne kropki na beżowej, aksamitnej pościeli przyjaciółki.  Telefon cały czas dzwonił.
   - Nienawidzę cię! - krzyknęłam rzucając telefonem o ścianę.
   - Boże Rose co się stało?!  - krzyknęła przyjaciółka wpadając do pokoju z dwoma kubkami, parującymi gorącą herbatą. Odłożyła je na biurko po czym podeszła do mnie.
   - Przytul mnie - szepnęłam, a ona nawet bez chwili zastanowienia wtuliła się we mnie i mocno pogładziła moje ramiona.
_________________________________________________
przepraszam że tak długo nie pisałam lol /.
Wiecie, szkoła, lekcje, zajęcia etc -,- Mam nadzieję że rozdział sie podoba a jak będzie więcej niż 10 komentarzy to dodam kolejny . i tym razem to wy decydujecie jak szybko dodam kolejny rozdział <3

niedziela, 2 grudnia 2012

Rozdział trzydziesty piąty ♥

    http://because-you-are-my-dream.blogspot.com/ mój drugi blog. ZAPRASZAM
_________________________
     Nie wiedziałam dokąd biegnę, nie wiedziałam co zrobić. Cała zalana łzami nie wiedziałam co zrobić, nie wiedziałam jak mam sobie z tym poradzić. To wszystko mnie przerażało. Jeden dzień po seksie bez zabezpieczeń nie jest się w stanie wykryć ciąży a jej objawy pojawiają się dopiero po dwóch lub trzech tygodniach. Może się okazać że nie potrzebnie na niego nawrzeszczałam, może się okazać że nie jestem w ciąży - oby tak było. A co jeśli będę? Co jeśli zostawi mnie samą? Już nawet nie chodzi o ten ból przy rodzeniu, o to wychowanie dziecka, chodzi o ból który Justin mi sprawił mówiąc słowa że nie jest gotowy zostać ojcem. Ja mam 17 lat, nie jestem gotowa zostać matką, a jeśli nawet bym nie chciała nią być, nie jestem w stanie od tak od tego uciec. Przestraszyła mnie wizja w której Justin jest dalej tym kim jest, a ja samotna z małym dzieckiem mieszkam na drugim końcu kontynentu, i myślę o nim codziennie a on o mnie już nie.
   Nawet nie wiem kiedy, znalazłam się przed pokojem wujka. Cicho zapukałam tak aby obudzić go a nie Scootera, z którym dzielił pokój. Po kilku stuknięciach w drzwi otworzył mi przyodziany w same bokserki wujek. Nie mówiąc nic po prostu się do niego przytuliłam i zaszlochałam jeszcze głośniej mocząc jego nagi tors. Tego najbardziej potrzebowałam - wujek nic nie mówił, kołysał mnie w swoich ramionach i głaskał swoją wielką dłonią po głowie. Otworzył szerzej drzwi i zaprowadził na swoje łóżko gdzie mogłam usiąść obok niego i przytulić się jeszcze bardziej.
   - Powiesz mi kochanie co się stało? - zapytał, kiedy już powoli brakło mi łez.
   - Chcę wrócić do domu. S-A-M-A - przeliterowałam ostatnie słowo tak aby Ush mógł zrozumieć że nie mam ochoty czekać kiedy Justin również będzie wracał.
   - Ale co się stało kochanie? - zakołysał mną w swoich ramionach i przetarł ręką kilka razy moje zmarznięte ramiona.
   - Po prostu chce wrócić do domu, chce wrócić do siebie - kolejna porcja słonych łez napłynęła mi do oczu, których już nie mogłam powstrzymać i znowu poleciały ciurkiem na klatkę piersiową Ushera.
   - Nie mogę Cię wysłać do twojego domu, został sprzedany po śmierci twoich rodziców. Musisz wrócić do mnie, ale samej cię nie puszczę - powiedział bardzo opiekuńczym głosem i przytulił mnie jeszcze mocniej
   - Nie chcę tu zostawać - zachlipałam cała zapłakana
   - Wiesz, co? Śpij dzisiaj w moim łóżku, Scooter dziś na noc nie wróci więc ja się prześpię w jego. - Powiedział uśmiechając się delikatnie i wstając z łóżka. - Jak chcesz łazienka jest tam. - wskazał palcem na drzwi przy których było małe światełko.
    Podeszłam tam i zamykając za sobą drzwi na klucz stanęłam przed lustrem i oparłam się rękoma o umywalkę. Odkręciłam kurek z zimną wodą i kilka razu przemyłam swoją całą czerwoną twarz póki kolor wiśni z niej chociaż trochę nie zszedł. Usiadłam na brzegu wanny i pochylając się do przodu oparłam swoje łokcie na kolanach a na dłoniach oparłam swoje czoło.
   - Co ty do cholery jasnej znowu jej zrobiłeś ?! - krzyknął Usher zza drzwi. Wiedziałam że nie było to do mnie, tylko rozmawiał z Justinem przez telefon - Gdybyś nic jej nie zrobił nie byłaby tak zaryczana! - ponowne krzyki. Zatkałam lekko uszy aby już więcej nie słuchać tych wrzasków ale to nic nie dało - Obiecałeś że jej nigdy nie skrzywdzisz, a teraz co?! Teraz od tak uciekła od ciebie i siedzi u mnie cała zaryczana?! - kolejne łzy spłynęły po moim policzku. - Nie, nie przychodź - powiedział wujek, bardziej spokojniejszym tonem.
    Po raz kolejny musiałam ochlapać twarz zimną wodą aby nie wyglądać jak jakiś pomidor i dopiero potem mogłam położyć się pod ciepłą kołderkę. Zgasiłam światło w pokoju i widząc wujka siedzącego na łóżku podeszłam do niego.
   - Co on ci zrobił? - zapytał spokojnie
   - Nic, naprawdę. Nie ważne - powiedziałam wstając z łóżka. i podchodząc do tego w którym to ja na jedną noc będę spać.
   - Jeśli naprawdę chcesz wyjechać jutro najwcześniej samolot do domu masz o 12, a o 11 Justin ma wywiad w radiu. Jeśli naprawdę nie chcesz go widzieć, będziesz mogła wtedy zabrać swoje rzeczy. - Ush wszedł pod swoją kołdrę i układając się na wielkiej poduszce ziewnął.
   - Dziękuję - powiedziałam lekko się uśmiechając.
   To co właśnie robiłam, nie byłam pewna czy jest dobre. Dla mnie na pewno, a co powie na to Justin? Co ja mam zrobić? Sama nie znałam odpowiedzi na te pytania, cały czas myślałam nad czymś co zrobić aby wykombinować cokolwiek aby nie musieć go ranić. Mimo że to on zranił mnie, nadal go kocham i nawet nie mogę myśleć nad tym aby go od tak zostawić, aby wylecieć bez pożegnania, aby wylecieć, i nawet jeśli bym nie była w ciąży nie wrócić. Wszystko okaże się dopiero w najbliższym czasie, ale nie mogłabym codziennie patrzeć na osobę która mnie kocha, ale widocznie nie wystarczająco aby nie pozwolić mi odejść i pomóc mi z problemem który sami sobie narobiliśmy.
    To co mam zamiar zrobić, zmieni w naszym życiu wiele i to nawet bardzo dużo. Nawet nie mam pojęcie jak bardzo ranię siebie a przede wszystkim Justina. Nie chce robić tego, ale czym prędzej tym lepiej.
__________________________________
Rozdział nie wyszedł najlepiej ale mam nadzieję że wiernym czytelnikom na pewno się spodoba. ;3
Przepraszam że taki krótki ale ostatnio weny nie mam, piszę jeszcze drugie opowiadanie dlatego zachęcam do czytania go również i komentowania ;3 LINK U GÓRY POSTU ♥

niedziela, 18 listopada 2012

Rozdział trzydziesty czwart ♥

Cały dzień minął spokojnie. Justin podpisywał jakieś papiery w studiu, zaśpiewał na wieczornym koncercie a teraz właśnie wsiadamy do jego prywatnego samolotu a naszym następnym przystankiem będą dopiero Włochy.
Usiadłam w wygodnym i bardzo miękkim fotelu tuż przy samym oknie. Justin usiadł naprzeciwko mnie po czym lekko się do mnie uśmiechając podał nie otwartą butelkę zwykłej wody. Wzięłam ją i upiłam z niej łyk a wzrok skierowałam na szybę za którą było widać rozmazane kształty pasów startowych. Samolot zaczynał powoli odrywać się od podłoża a mnie lekko wcisnęło w fotel. Powoli unosiliśmy się a w dole było widać coraz mniejsze domki, budynki oraz zabytki Paryża. Nigdy nie zapomnę tego co przeżyłam w tym mieście. To było coś niesamowitego. Te chwile spędzone z Justinem, ta ostatnia noc.
- O czym tak myślisz? - zapytał Justin przesiadając się na miejsce obok mnie. Objął mnie ramieniem a ja oparłam głowę na jego torsie.
- O nas - uśmiechnęłam się patrząc przed siebie
- A o czym tak o nas myślisz? - dopytywał brunet i delikatnie zmierzwił moje włosy. Zaśmiałam się pod nosem
- Potem Ci powiem - zapewniłam chłopaka. Nie chciałam z nim teraz na pewien temat rozmawiać.
Po chwili oczy same mi się zamknęły i odpłynęłam do krainy snów.
Mój sen nie mógł trwać za długo, tak jak nasz lot. Na dworze było już ciemno a ja poczułam jak samolot z powrotem kołuje po asfalcie lotniska. Teraz prosto do hotelu i można się wyspać - pomyślałam. Po chwili cała ekipa stała już koło samolotu z bagażami w rękach czekając na podstawienie limuzyny.
- Zmęczona jesteś - szepnął Justin do ucha przygryzając lekko jego płatek. Jego silne ramiona objęły mnie chroniąc przed wiatrem który nas owiewał. Przytuliłam się do niego chowając głowę w zgłębienie tuż przy jego szyi.
W między czasie podjechała już czarna limuzyna a Justin jak na dżentelmena przystało otworzył mi drzwi i przepuścił przodem. Za nami wsiadł jeszcze Usher, Scooter, Pattie oraz Karin.Nawet nie wiem czemu droga do hotelu mi się strasznie dłużyła. Może przez tą ciszę która trwała już od wejścia do samolotu. Patrzyłam się przez przyciemnianą szybę naszej limuzyny a za nią widziałam tylko rozmazany widok kolorowych świateł klubów, restauracji i barów. Nigdy nie była we Włoszech, w ogóle nie byłam w europie. W Oslo po raz pierwszy usłyszałam tak szczere słowa "Kocham Cię" jak od nikogo, w Paryżu przeżyłam najlepsze chwile w moim życiu: lunch na szczycie wieży Eiffla, niezapomniana noc. Mam nadzieję że i we Włoszech spotka mnie coś niezapomnianego. To wszystko co przeżyłam jest takie nie do opisania. Będąc w domu, wraz z rodziną w Nowym Jorku nigdy nie przypuszczałabym że takie coś może mnie spotkać. Nigdy nie pomyślałabym że będę szaleńczo zakochana w idolu milionów nastolatek na całym świecie - z wzajemnością. Nigdy nie pomyślałabym nawet że będę mogła kiedyś przylecieć do Europy - do Paryża, miejsca o którym zawsze marzyłam.
Nim się obejrzałam wychodziłam z windy na 45 piętro ciągnąc za sobą dosyć dużą czerwoną walizkę. Justin otworzył przede mną drzwi a ja od razu po wejściu wskoczyłam na łóżko z zamiarem pójścia spać. Lecz tak szybko jak na nie wskoczyłam cała chęć spania zniknęła. Wstałam i zdejmując z siebie spodnie i koszulkę wyciągnęłam z mojej walizki dużą koszulkę Justina w której zawsze spałam i narzucając ją na siebie zdjęłam biustonosz i wskoczyłam pod kołdrę obok leżącego na plecach i gapiącego się w sufit Justina. Położyłam się do niego plecami lecz po chwili Justin objął mnie ramieniem i wtulił się w moje plecy.
Nie mogłam zasnąć, jak na złość nie byłam ani trochę śpiąca, a po mojej głowie chodziła cały czas jedna myśl - "co by było gdybym zaszła w ciążę". Nie mogłam się z tym opanować chociaż tak bardzo chciałam. Moja głowa była przepełniona różnymi obrazami szczęśliwej rodziny. Na samo wspomnienie słowa "rodzina" przed oczami pojawiła mi się mama wrzeszcząca na mnie za to jak obwiniałam brata, wzrok brata jak płatał mi figle oraz tatę uśmiechniętego od ucha do ucha  i śmiejącego się ze mnie jak łatwo się wkurzam. Jedna łza spłynęła mi po policzku a ja otarłam ją szybko tak aby Justin nie zauważył.
- Kochanie, śpisz? - zapytałam, z nadzieją że jeszcze nie śpi. Chciałam poznać jego opinię na wcześniej dręczący mnie temat.
- Nie - szepnął przy moim uchu
- Mogę Cię o coś zapytać ? - zapytałam cicho patrząc się w ciemność
- Jasne, zawsze możesz - szepnął i ucałował moją szyję. Przygarnął mnie swoją ręką jeszcze bliżej a ja nie wiedziałam jak zacząć rozmowę. Wzięłam duży oddech po czym zapytałam.
- Co byś zrobił gdybym była w ciąży? - zapytałam leżąc na jego torsie. Słyszałam jak jego serce szybko przyspieszyło i oddech również. Po chwili podniósł się i wstał z łóżka. Nie wiedziałam o co mu chodzi.
- Gdybyś była, co?! - powiedział lekko podniesionym tonem. Przestraszyłam się trochę. Pytałam tylko z ciekawości.
- W ciąży. To jest takie coś kiedy dziewczyna rodzi dzidziusia jakbyś nie wiedział . - powiedziałam cicho patrząc na niego jak przechadzał się po pokoju.
- Wiem co to jest. Teraz pewnie wyskoczysz mi z tekstem że jesteś w ciąży lub coś takiego prawda? - wstałam i podeszłam do niego dotykając delikatnie jego ramienia. Nie odpowiedziałam na jego wcześniejsze pytanie. - Prawda?! - krzyknął a mnie totalnie zamurowało jego zachowanie. Pokręciłam głową przecząco i cofnęłam się jeszcze dwa kroki w tył. Justin przybliżył się do mnie a jego wyraz twarzy złagodniał. - To dlaczego pytasz? - zapytał chociaż trochę spokojniej
- Uprawialiśmy sex dwa razy, a ty nawet nie jesteś gotowy przyjąć tego konsekwencji gdyby było trzeba? - zapytałam się , a jego wyraz dopiero co stał się łagodny a z powrotem przemienił się w lekko grymas zdenerwowania
- Ja nie jestem gotowy?! Może masz rację, mam 18 lat i NIE jestem gotowy zostać ojcem! Skąd Ci się to w ogóle wzięło? - krzykną siadając na łóżku
- Czyli mam rozumieć że gdybym zaszła teraz w ciąże nie pomógłbyś mi tak?! Robisz coś a nawet o konsekwencjach nie pomyślisz! - krzyknęłam a w oczach zebrały mi się łzy. Teraz wiedziałam że nie powinnam nawet zaczynać tego tematu. Teraz bardzo tego żałowałam.
- Rose, ale przecież nic takiego się nie stanie a ty tu panikujesz - powiedział i chciał do mnie podejść. Ale się odsunęłam.
Przed oczami momentalnie stanęła mi scena z wczorajszego wieczora oraz jedno zdanie: "nie zabezpieczyliśmy się". Oczy mi się rozszerzyły do wielkości krążków od hokeja, a w nich zbierało się coraz więcej łez.  Jedyne o czym teraz marzyłam to to aby jednak nie być w ciąży. Aby nie zostać samotną matką. Rozpłakałam się.
- Justin ty debilu! - krzyknęłam wybiegając z pokoju. Akurat teraz mi się musiało przypomnieć o tym że zrobiliśmy to bez prezerwatywy, czemu nie wcześniej? Czemu nie zeszłej nocy? Teraz przynajmniej wiedziałam że gdyby jednak tak się okazało nie miałabym na kogo liczyć, nie mam rodziny, a chłopak zostawiłby mnie z tym wszystkim samą? Na to wychodzi.
_____________________________________________________
Przepraszam że taki dziwny ten rozdział no ale mówi się trudno. Mam nadzieję że mimo iż dla mnie jest dziwny wam się spodoba i nie będziecie na mnie źli <3
http://because-you-are-my-dream.blogspot.com/ - ZAPRASZAM I PROSZĘ KOMENTUJCIE I CZYTAJCIE TAKŻE TEGO DRUGIEGO BLOGA <3

Rozdział trzydziesty trzeci ♥

Jego malinowe usta przycisnęły się po raz kolejny do moich lekko je przygryzając. Jeszcze nigdy nie doświadczyłam tak silnego uczucia miłości. W sumie nigdy chyba tak naprawdę nie zasmakowałam miłości, a teraz będąc z Justinem każda komórka mnie chce być jak najbliżej niego, chce smakować jego ust, cieszyć się jego dotykiem, pragnie usłyszeć chociaż jeden dźwięk wydobywający się z jego ust, tak samo jak teraz wszystko pragnie poczuć go we mnie, i tworzyć jedność.
Justin jakby odczytując moje myśli, nie przestając mnie całować oraz pieścić moich piersi wszedł we mnie, delikatnie lecz po chwili zaczął się szybko poruszać. Między pocałunkami wydawaliśmy z siebie ciche jęki, które były oznaką wzajemnego podniecenia się. Teraz kiedy mogłam poczuć go w stu procentach w sobie nie pragnęłam niczego więcej.
Objęłam rękami kark bruneta po czym jednym zwinnym ruchem znalazłam się nad nim. Chłopak spojrzał na mnie swoimi czekoladowymi oczami, w których nie dało się nie zauważyć wielkiego pożądania, oraz wielkiej namiętności. Delikatnie składając pocałunki na całym jego ciele poruszałam swoimi biodrami w górę i w dół tak wolno i tak seksownie jak tylko się dało. Czułam jak mięśnie mojego chłopaka napinają się i rozluźniają pod wpływem doznanej rozkoszy. Miał na wpół przymknięte oczy  i usta lekko rozchylone. Po raz kolejny zgarnęłam włosy na jedno ramię i pochyliłam się dając mu soczystego buziaka. Po chwili przyjemności, i "udręczania" chłopaka, to on postanowił przejąć inicjatywę ponieważ chwycił moje biodra swoimi wielkimi ale za to miękkimi dłońmi i to on zaczął nadawać temu wszystkiemu tempa w między czasie piszcząc ustami moje piersi. Teraz to ja miałam zamknięte oczy a to co się we mnie działo przechodziło ludzkie pojęcie. Od środka oboje płonęliśmy namiętnością oraz wzajemną potrzebą jak największej bliskości drugiej osoby.
- Oh - wyrwałam cichy pomruk z siebie, kiedy po raz kolejny znalazłam się na dole pod Justinem który przyśpieszył swoje ruchy i nadał im trochę brutalności . Na twarzy chłopaka teraz było można zobaczyć wielkie szczęście i już dochodzące spełnienie.
Po krótkiej chwili to on mruczał a ja czułam przyjemne ciepło rozchodzące się w środku mnie. Brunet powoli wyszedł ze mnie i przykrywając nas oboje kołdrą przytulił mnie do swojego rozpalonego torsu i pocałował w czubek głowy.
- Kocham Cię - szepnął po czym ucałował moje usta po raz kolejny.
- Ja Ciebie też - szepnęłam i układając swoją głowę na jego umięśnionej klacie przymknęłam oczy z nadzieją na sen.
Przez dłuższy czas nie mogłam zasnąć, ponieważ cały czas myślałam o tym co właśnie się wydarzyło. Tak wiem, to nie był pierwszy raz, tylko drugi ale nadal nie mogłam zdać sobie sprawy że w końcu znalazłam kogoś komu na mnie zależy, kogoś kto mnie kocha.
- Dziękuję za to że jesteś - usłyszałam delikatny szept chłopaka a zaraz potem jego dłoń głaszczącą moje włosy. Pewnie myślał że już śpię dlatego niech tak zostanie. Jego dotyk sprawiał że moje powieki stawały się coraz bardziej ciężkie a Morfeusz powoli porywał mnie do swojej krainy snów.

Obudziłam się wcześniej niż Justin. Na dworze było szarawo więc pewnie było dosyć wcześnie, albo była to zasługa chmur kłębiących się nad Paryżem. Przeciągnęłam się leniwie po czym odwróciłam się w stronę śpiącego ukochanego. Poczochrane brązowe włosy, lekko rozchylone malinowe wargi oraz klatka piersiowa poruszająca się równo i melancholijnie. Na jego skroni nie było śladu po jakimkolwiek guzie ani siniaku. Delikatnie palcem wskazującym przejechałam po miejscu w które zeszłego wieczoru uderzył się Justin. Jak zahipnotyzowana kreśliłam wymyślone przez siebie kształty na jego skroni a później na policzku. Po dłużej chwili podparłam głowę na łokciu, a Justin zaczął powoli przecierać ręką zaspane oczy.
- Hej - powiedział lekko zachrypniętym głosem całując mnie w czubeczek nosa.
- Dzień dobry śpiochu - zaśmiałam się cichutko naciągając na siebie jak najwięcej kołdry, czym odsłoniłam zgrabne pośladki bruneta. Czując przeciąg w bardzo dziwnym jak na to miejscu, chłopak przysunął się bliże mnie zabierając mi część pościeli. - No weź, zimno mi - zaśmiałam się odbierając zabraną część kołdry. Zachowywaliśmy się jak małe dzieci, ale jakoś chyba nie miało to dla nas wielkiego znaczenia. Justin ponownie zabrał mi połowę kołdry i wskazał na swoje usta próbując mnie namówić że za buziaka mi ją odda. Nachylając się nad chłopakiem dałam mu wielkiego buziaka wprost w malinowe usta.
- Chodź musimy wstawać teraz już - zaśmiał się. A to jest wstręciuch - pomyślałam - wpierw zabiera mi kołdrę a kiedy mi ją oddaje i spowrotem mogę położyć się i relaksować ciepełkiem on mówi mi że trzeba wstawać . No nie - zaśmiałam się sama do siebie. - No dalej - powiedział delikatnie kładąc rękę na moim udzie i kierując ją coraz wyżej.
- Nie - powiedziałam strącając jego rękę i przewracając się na drugi bok nakrywając po uszy kołdrą.
- Chodź dalej - chłopak pocałował mój bark po czym poczułam jego rękę na moim gołym pośladku. Wspomnienia z wczorajszego wieczoru powróciły a mi na samą myśl wkradł się uśmiech na usta.
- Nie wstaje powiedziałam - na moje słowa odpowiedziała głucha cisza, co oznaczało że chyba dał mi spokój. Poczułam że druga część łóżka unosi się co oznacza zmniejszenie ciężaru czyli Justin musiał wstać. Po chwili usłyszałam dwa kroki po pokoju a już w następnej chwili cała pościel którą byłam przykryta wylądowała na podłodze. Pisnęłam przerażona myślą że leżę teraz na środku wielkiego łóżka całkiem naga a Justin się na mnie patrzy jakbym była jakimś deserem na który ma ochotę.
- Oddaj tą kołdrę debilu! Zimno jest a ja jeszcze nago leże - ostatnie dwa słowa wypowiedziałam o wiele ciszej niż poprzednie może dla tego że nie miałam ochoty aby usłyszał o tym cały hotel.
- Wstydzisz się mnie ? - zapytał z zadziornym uśmiechem i rzucając pościel w kąt pokoju zaczął się zbliżać w moją stronę. Przykryłam się poduszką aby zakryć swoje ciało.
- Zimno mi, oddaj mi kołdrę proszę - powiedziałam kierując w jego stronę błagalne spojrzenie - zaśmiał się po czym biorąc mnie na ręce wszedł do łazienki zamykając drzwi na klucz i wchodząc ze mną pod prysznic.
- Teraz będzie cieplej - zaśmiał się całując moje usta. Po zamknięciu dosyć dużej kabiny prysznicowej odkręcił kran z ciepłą wodą, która delikatnie piszcząc nasze ciało sprawiała że od razu zrobiło mi się cieplej.Justin przyciągnął mnie za biodra coraz bliżej siebie i bez pytania wpił się w moje usta.
__________________________________________
No dobra, może rozdział krótki i oparty tylko na jednym wydarzeniu to obiecuję że jeśli dziś chociaż pod tym rozdziałem pojawią się 3 komentarze to dodaję nowy i to jeszcze dziś, dłuższy i tak mi sie zdaję że rozwinie się akcja. WCHODZICIE W TAKI UKŁAD?
UWAGA! UWAGA! http://because-you-are-my-dream.blogspot.com/ WCHODŹCIE NA TEGO BLOGA, CZYTAJCIE I KOMNTUJCIE - PROSZĘ TO WAŻNE <3

niedziela, 4 listopada 2012

Rozdział trzydziesty drugi ♥

- Justin szedł i nie zauważył szyby. Wszedł w nią po czym zemdlał - powiedziała jakaś dziewczyna którą mało co kojarzyłam. Ukucnęłam przy nim i położyłam jego głowę sobie na kolana po czym delikatnie zmoczyłam ręce wodą i zaczęłam przecierać jego twarz żeby się ocucił.
Moje starania nie poszły na marne. Kiedy lekko musnęłam jego usta Justin lekko uchylił oczy po czym zamknął je z powrotem. Jego oddech z nierównego przeszedł w normalny a jego naturalny kolor skóry powrócił, już nie był blady.
- Justin... - zaczęłam delikatnym głosem - Justin, słyszysz mnie? - głowa chłopaka lekko poruszyła się na moich kolanach a mnie kamień spadł z serca. Tak strasznie dziękowałam w tej chwili Bogu że nic mu nie jest.
Justin lekko podniósł głowę z moich kolan po czym sięgnął dłonią do skroni i syknął z bólu. Jego twarz wykrzywiła się, a mnie zrobiło się go strasznie żal. Kazałam mu się położyć po czym ktoś z ekipy przyniósł woreczek lodu. Delikatnie aby aż tak bardzo zimno nie było odczuwalne przyłożyłam mu go do skroni i lekko pogłaskałam po nastawionych na żel włosach.
- Co się stało ? - zapytał lekko zachrypniętym głosem.
- Stary, jeszcze nikt nie zrobił takiego czegoś. Pobiłeś wszystkich - wypalił Alfredo śmiejąc się i klepiąc kolegę po ramieniu - Gratuluje wejścia w szybę stary - zaśmiał się prostując się i odchodząc gdzieś dalej. Na twarzy Biebera pojawił się uśmiech a jego czekoladowe oczy rozbłysły.
- Bardzo śmieszne a tak na serio ? - zapytał patrząc na mnie i wyczekując odpowiedzi
- Przyszłam tu jak usłyszałam krzyki całej ekipy że potrzebna woda, ale chyba faktycznie wlazłeś w szybę kochanie - zaśmiałam się i lekko musnęłam jego usta - Jutro pewnie będziesz miał wielkiego guza - zaśmiałam się cicho a Justin się podniósł.
- To nie jest śmieszne - powiedział dość poważnie po czym sam lekko sie zaśmiał nadal trzymając już woreczek z roztopionym lodem.
- Może by to obejrzał lekarz czy nie masz wstrząśnienia mózgu czy coś ? - wyłonił się Scooter z tłumu gapiów i chwycił Justina za ramię przyglądając się wybrzuszeniu na skroni gwiazdy. - Zadzwonię do jakiegoś zaufanego lekarza może coś poradzi aby nie było chociażby sinika. - Scott też się zaśmiał widząc minę Justina po czym zwrócił się do mnie - Weź się nim zajmij, jutro rano idziemy popisywać papiery do Universal Music więc lepiej żeby nie wyglądał jakby mu ktoś przywalił - lekko rozbawiony zostawił nas a ja biorąc chłopaka pod pachę ruszyłam w stronę auta w którym czekał już Kenny.
- No nieźle przywaliłeś młody. Dobrze że nikt tego nie nagrał - zaśmiał się kierowca i ruszył kiedy już byliśmy na swoich miejscach i zapieliśmy pasy
- Bardzo śmieszne Kenny - Justin zaśmiał się sztucznie po czym przyłożył czoło do zimnej szyby - Ohh jak dobrze - szepnął
- Ale spokojnie tam dzieciaki, poczekajcie aż dojedziemy do domu a nie mi tu ... - zaśmiał się Kenny po czym na wolnej drodze lekko przyśpieszył. Kiedy spojrzałam na Justina on gapił się na mnie cały czas dziwnie się uśmiechając. Wyglądał jak małe słodkie dziecko które oczekuje lizaka od mamy. Zaśmiałam się domyślając o co mu chodziło i tylko popukałam się palcem wskazującym w czoło pokazać mu że nici z jego pomysłu.
- Łeee - szepnął mi do ucha i przy okazji muskając mój policzek delikatnie.
- Dobra wysiadajcie ja jeszcze jadę po Scootera i też przyjedzimy, tylko grzecznie mi tam - powiedział odwracając się do nas.
Kenny wyrzucił nas pod tylnym wejściem do hotelu po czym ciągnąc Justina za rękę szybko do niego weszliśmy. Pociągnęłam go do windy która dosyć szybko zatrzymała się na ostatnim piętrze, gdzie znajdował się nasz pokój. Justin wyjął z tylnej kieszeni swoich spodni kartę magnetyczną dzięki której mogłam otworzyć pokój po czym kiedy przepuściłam swojego chłopaka przodem w drzwiach zamknęłam je za sobą.
- Nic mi nie jest, nie potrzebuję lekarza tylko ciebie - zaśmiał się cicho gasząc zapalone przeze mnie przed chwilą światło po czym przygwoździł mnie od drzwi będących za mną.
Ich zimna powierzchnia dawała przyjemne uczucie ochłodzenia ale wargi Justina krążące po mojej szyi tylko coraz bardziej mnie rozpalały. Jego usta pieściły mój bark, szyję, szczękę a dopiero na końcu odnalazły moje usta. Niczego aż tak bardzo nie potrzebowałam jak jego warg na moich. Justin lekko przejechał językiem po moich ustach a ja delikatnie je rozchyliłam pozwalając mu na pogłębienie pocałunku. Jego pocałunki były pełne pożądania, miłości i brutalności za razem. Jedną rękę przeniósł na moją pupę delikatnie ją ugniatając a drugą natomiast głaskał mój policzek, kciukiem obrysowując linię mojej szczęki. Moje ręce powędrowały na jego tors i zsuwały się coraz niżej.
- Mhm... - mruknął Justin kiedy moja ręka zsunęła się niebezpiecznie nisko. Moja ręka zatrzymała się tuż nad nabrzmiałym przyrodzeniem mojego partnera za to jego ręką z mojego policzka przeniosła się na mój drugi pośladek po czym lekko ciągnąc je do góry Justin podniósł mnie 'sadzając' mnie na swoich biodrach. Oplotłam nogi wokół jego pasa zdejmując przy okazji buty. Zamiast podążyć prosto na łóżko Justin lekko przyparł mnie znowu do kolejnej ściany napierając biodrami na mnie. Jego usta pieściły teraz moją szyję oraz dekolt, a jego ręce jechały od moich kolan coraz wyżej i wyżej aż dotarły tam gdzie chciały. Przez moje ciało przeszedł przyjemny prąd ciepła. Nie pozostając mu dłużna pociągnęłam skrawek jego koszulki i zdjęłam ją z niego a moje ręce zaczęły zniżać się do jego bioder. Chłopak uśmiechnął się po czym lekko przygryzając moją wargę pocałował mnie. Odepchnęłam nas od ściany po czym zeskakując z Justina popędziłam w stronę łóżka zrzucając z siebie ubrania tak aby pozostać w samej bieliźnie. Justin zsunął z siebie spodnie i również pozostając w samych bokserkach wskoczył obok mnie na łóżko a ja usiadłam na nim okrakiem. Odgarnęłam moje włosy na jedno ramię po czym seksownie się uśmiechając przejechałam średniej długości paznokciem po jego umięśnionej klatce piersiowej
- Ty chyba nie masz serca - wymruczał Justin a ja między swoimi nogami poczułam lekko wbijającego się przyjaciela. Cicho się zaśmiałam i lekko przesunęłam biodrami po nim aby bardziej go jeszcze pobudzić - Czemu musisz być aż taka seksowna kochanie? - zaśmiał się lekko kładąc swoje dłonie na moich plecach i przyciągając mnie bliżej siebie aby móc mnie pocałować. Nie udało mu się. Schyliłam lekko głowę po czym zostawiając lekką malinkę na szyi ukochanego zaczęłam całować ją aż w końcu trafiłam krętą drogą do ust. - Boże, oh ... - szepnął kiedy po raz kolejny delikatnie przejechałam biodrami po Jerrym po czym rozpiął mój stanik i rzucił go gdzieś w kąt pokoju. Delikatnie chwyciłam jego twarz w dłonie a on lekko syknął nie przestając pieścić swoimi rękami moich piersi. Schyliłam się i ucałowałam nie wielkiego guza na skroni po czym Justin przerzucając mnie pod siebie ściągnął ostatnią część naszej garderoby.
___________________________________________________________
Bosz nie wierze że w końcu dodałam rozdział i w dodatku taki. Mnie się nie podoba zbytnio a wam? Proszę PISZCIE W KOMENTARZACH JAK WAM SIĘ PODOBA ORAZ POLECAJCIE MOJEGO BLOGA . <3

poniedziałek, 1 października 2012

Rozdział trzydziesty pierwszy ♥

Żółtą windą jechaliśmy między jakimiś metalowymi prętami coraz wyżej. Miała pewne obawy co do tego gdzie jedziemy ale zkąś kojarzyło mi się to miejsce. Kiedy winda powoli zwolniła Justin zakrył mi moje oczy i poprowadził do jeszcze jednej windy. W tle słyszałam szmery równych ludzi typu : "Czy to Justin Bieber?" ale jakoś nie przejmowałam się tym. Wsiedliśmy do kolejnej windy i ponownie jechaliśmy coraz wyżej aż mi się uszy zatykały. Justin zasłonił mi widok przez okno i namiętnie pocałował w usta.
- Co ty kombinujesz kochanie? - szepnęłam w jego usta po czym wpiłam się w nie jeszcze raz.
- Nic ... zupełnie nic - szepnął między pocałunkami i ponownie zamykając mi oczy wyszliśmy z windy i ruszyliśmy gdzieś znowu. Poczułam chłodne powietrze na moich ramionach a Justin przytulił mnie i szepnął do ucha - Dobra kochanie to już ostatnia - zaśmiał się melodyjnie i zaprowadził mnie do kolejnej windy.
- Jeszcze wyżej jedziemy? - zapytałam kiedy już zdjął ręce z moich oczu
- Yhym ... - mruknął mi do ucha i delikatnie ucałował moją szyję. Pod jego dotykiem zawsze się rozpływałam, tak jak tym razem. Przymknęłam oczy i pozwoliłam aby swoimi lekko wilgotnymi wargami pieścił moją szyję oraz nie wielki dekolt.
- Justin ... - szepnęłam mu do ucha
- Mhmm .. - zamruczał nie przestając całować mojej szyji i nie przestając robić na niej malinki
- Może nie w windzie? - zapytałam szeptem ponieważ pani która z nami jechała obsługująca windę trochę dziwnie na nas patrzyła
- Chodź wysiadamy już - splótł nasze palce po czym drzwi windy sie otworzyły a my weszliśmy do niewielkiego pomieszczenia które było do połowy przeszklone oraz miało schody na wyższą część.
- Justin.. - zaczęłam lecz nie pozwolił mi dokończyć ponieważ wpił się w moje usta po raz kolejny po czym pociągnął mnie schodami na górę.
Kiedy tylko wyszliśmy uderzyło mnie ciepłe przyjemne powietrze. Odetchnęłam głęboko po czym rozejrzałam się dookoła po czym zakryłam usta ręką ze zdziwienia. Właśnie stałam na samym szczycie wieży Eiffla i to zupełnie sama z najważniejszą osobą w moim życiu. Spojrzałam na piękno Paryża po czym z orientowałam się że Justin mi się przygląda.
- Boże ... - byłam zaskoczona że się niczego nie domyśliłam.
- Nie podoba się ? - jego mina posmutniała a ja po prostu go przytuliłam i pocałowałam delikatnie w policzek.
- Strasznie mi się podoba. A gdzie turyści ? - zapytał zdziwiona tym że nikogo tu nie ma
- Mają tylko dwa piętra bo trzecie jest nasze - pocałował mnie delikatnie po czym biorąc mnie za rękę zaprowadził dookoła tarasu widokowego i przystanął przy ładnie przygotowanym mały stoliku.
Jak na dżentelmena przystało odsunął mi krzesło a kiedy usiadłam zasunął je. Zamówił dla nas wodę do picia a po chwili przynieśli nam nasze dania. Justin dobrze wiedział co lubię więc zamówił dla mnie sałatkę wraz ze stekiem i szparagami. Sam zamówił sobie to samo.
- Dziękuję - powiedziałam kiedy kelner zabierał już mój talerz. Posłałam mu uśmiech co on odwzajemnił po czym zniknął nam z pola widzenia. Justin też już kończył jeść - Dziękuję że mnie tu zabrałeś - uśmiechnęłam się a on chwycił moją dłoń i delikatnie gładził ją kciukiem patrząc mi prosto w oczy. - Nie wiem jak ci się odwdzięczyć za to że cały czas jesteś ze mną, wspierasz mnie i kochasz nie zależnie od tego co się wydarzy lub wydarzyło. Dziękuję - uśmiechnęłam się a moje oczy lekko się zaszkliły.
- Ej , ej , tylko mi tu nie płacz Rose - uśmiechnął się ukazując swoje śnieżnobiałe równe ząbki - To ja powinienem Ci podziękować. Gdyby nie ty nie wiedziałbym co to miłość, gdyby nie twój uśmiech nie miałbym powodów do uśmiechu, gdybyś nagle mnie zostawiła nie byłbym już człowiekiem, byłbym jego wrakiem, więc proszę ... - wziął głęboki oddech po czym wypuścił powietrze i dokończył zadnie - proszę, zostań ze mną i nigdy mnie nie opuszczaj. Proszę - jego oczy zrobiły się również szklane jak moje. Obojgu nam zbierało się na płacz lecz obiecaliśmy sobie że będziemy silni.
- Nie zostawię cię póki mnie nie zranisz - uśmiechnęłam się blado po czym mocniej ścisnęłam jego dłoń
- Nigdy cię nie zranię obiecuję - pocałował wierzch mojej dłoni po czym wstał i podszedł do mnie. Również wstałam i mocno się w niego wtuliłam.
Staliśmy tak dobrą chwilę i nawet nie zauważyliśmy że dzień chyli się ku końcowi. Słońce powoli zaczęło już zachodzić co nadało Paryżowi pomarańczowego blasku który odbijał się wśród kremowych kamieniczek.
- Chodź idziemy już bo Scott mnie zabije jeśli się spóźnię na własny koncert - splótł nasze palce i w milczeniu zjechaliśmy na sam dół wieży po czym szybko udaliśmy się do samochodu tak aby nikt nas nie zauważył.
Drogę również przemilczeliśmy. To nie była jedna z tych niezręcznych i wkurzających cisz. To była cisza przepełniona pragnieniem drugiej osoby, dało się to wyczuć spoglądając chociaż raz w oczy Justinowi. Co chwile patrzył w moją stronę i nerwowo oblizywał wargi. Muszę przyznać że dziś wygląda strasznie smakowicie i też mam na niego ochotę. Uśmiechnęłam się do siebie za tę myśl a już po chwili byliśmy na miejscu.
- Justin za pół godziny wchodzisz na scenę a ciebie jeszcze nawet w garderobie nie ma! Gdzie ty w ogóle byłeś?! - krzyczał Scott lecz po chwili kiedy zobaczył też mnie uśmiechnął się i dopowiedział - Nic się nie stało, ale teraz się pośpiesz - uśmiechnął się a Justin pociągnął mnie za rękę  zaprowadził do siebie do garderoby.
Kiedy tylko zamknął drzwi do garderoby od razu mnie do nich przygniótł i zaczął namiętnie całować. Oddawałam każdy pocałunek. Delikatnie i ostrożnie jakby się bał odtrącenia przejechał swoim językiem po moich wargach lekko je rozchylając. Poddałam mu się, jego ręce osunęły się na moje pośladki i lekko podniosły do góry po czym oplotłam jego biodra nogami i jeszcze bardziej wpiłam się w jego usta. Zagarnęłam włosy do tyłu aby mi nie przeszkadzały po czym oddaliłam swoje usta od jego i zaczęłam lekko całować jego szyję. Justin zamknął oczy po czym poczułam jak siada na czymś miękkim.
- Ekhemmm ... - oboje odskoczyliśmy od siebie jak poparzeni i dopiero teraz zobaczyliśmy siedzącego w kącie Alfredo.
- Siema stary - powiedział Justin czerwieniąc się niczym burak - Nie mogłeś nas uprzedzić wcześniej o twojej obecności? - mruknął pod nosem ale przyjaciel tak i tak to słyszał - Dokończymy wieczorem - szepnął mi na ucho
- Nie , nie mogłem. Sądziłem że jak wam przerwę w bardziej gorącym momencie wasze miny będą bardziej śmieszne - Alfredo zaczął się śmiać przez co my też oboje wybuchnęliśmy śmiechem. Co jak co ale jego śmiech zarażał.
- Dobra wybaczamy Ci - zaśmiałam się i przytuliłam do Justina.
- Joł, JB szykuj sie za chwile na scenę wychodzisz - uśmiechnął się do Justina po czym rzucił nim jakimś kompletem ubrań - Carin ci ciuchy wybrała więc wskakuj w nie i leć po sprzęt i na scenę a ja się Rose zajmę - ukazał śnieżnobiałe ząbki i ponaglił Justina
- Łapy precz od mojej dziewczyny - zaśmiał się i pogroził palcem przyjacielowi
- A właśnie mam dla Was prezent - Alfredo stał się poważny po czym podszedł do wielkiego prostokąta owiniętego papierem ozdobnym i wziął go i podał Justinowi - Proszę - uśmiechnął się i z powrotem usiadł na fotel w kącie pokoju
- Co to jest ? - zapytał Justin
- Otwórz - podpowiedziałam mu i zaczęłam odklejać delikatnie taśmę klejącą którą był sklejony papier
- Oj nie umiesz otwierać prezentów kochanie - szepnął mi na ucho po czym rozdarł papier na samym środku a ja tylko się zaśmiałam.
Po odwinięciu papieru zobaczyłam dosłownie cudo. Było to moje i Justina zdjęcie - to które robił nam Alfredo rano w uliczce. Było ono czarno białe a do tego oprawione w fioletową ramkę.
- Oj no dobra nie musicie już prosić o autograf autora dam wam go jak tak bardzo prosicie - Fredo podbiegł do nas z czarnym markerem w ręce i podpisał się na nie wielkim białym pasku na szkle które chroniło zdjęcie przed takimi właśnie dzieciakami z markerem w ręce. Wszyscy od razu zaśmialiśmy się
- O boże, wielki Alfredo Flores podpisał nam się na zdjęciu które sam zrobił. Awwww, Rose wiesz co to oznacza? - Justin zaczął udawać jakąś nawiedzoną fankę.
- Nowy obraz w sypialni? - po moich słowach cała trójka wybuchła śmiechem.
Pośmialiśmy się trochę, po czym Justin poszedł się szybko ogarnąć a już w następnej chwili z mikrofonem w ręce wychodził na scenę.
- A teraz piosenka która napisałem z myślą o kimś bardzo bardzo wyjątkowym - uśmiechnął się do mnie i siadając na stołku z gitarą w ręce zaczął na niej grać i śpiewać.
Across the ocean, across the sea
Starting to forget the way you look at me now
Over the mountains, across the sky
Need to see your face, I need to look in your eyes


[...] Through the sorrow and the fights
Don't you worry, cause everything's gonna be alright
Be alright, Be alright

Through the sorrow and the fights

Don't you worry, cause everything's gonna be alright
Łzy poleciały po moim policzku. Ta piosenka była wspaniała.
- Nie płacz kochanie -melodyjnie się zaśmiał po czym póścił do mnie oczko - Everything's gonna be alright , right? - powiedział po czym zszedł ze stołka i podał gitarę mężczyźnie z ekipy który biorąc ją oraz stołek zniknął za kulisami. - Moje drogie beliebers - po tych słowach zapanował wielki chaos, dziewczyny i chłopacy zaczęli piszczeć aż uszy drażniło. - Kocham was ! - krzyknął po czym zszedł ze sceny. Stałam jeszcze chwilę z boku i patrzyłam jak fanki krzyczą imię Justina - Dobranoc - powiedział do mikrofonu zza kulis a piski znowu rozeszły się tak że pewnie na drugim końcu miasta byłoby je słychać.
- Rose! Rose! Szybko chodź tu! - krzyknął Scott po czym pociągnął mnie w stronę gdzie zniknął Justin. Przestraszona szłam szybkim krokiem za nim.
- Dajcie wody! Szybko! - krzyknął jakiś gościu i pochylił się nad jakąś osobą. Przestraszona zaczęłam iść coraz szybciej aż w końcu dotarłam na miejsce.
- Co się stało ? - zapytałam cała przestraszona
- Justin szedł i nie zauważył szyby. Wszedł w nią po czym zemdlał - powiedziała jakaś dziewczyna którą mało co kojarzyłam. Ukucnęłam przy nim i położyłam jego głowę sobie na kolana po czym delikatnie zmoczyłam ręce wodą i zaczęłam przecierać jego twarz żeby się ocucił.
_______________________________________________
Może nie jakiś super ale jest. Mam nadzieję że się spodoba i że was moje opowiadanie wciągnęło. Strasznie Wam dziękuję za to że jesteście ze mną już 31 rozdziałów i dzielnie komentujecie. Mam nadzieję że zostaniecie ze mną. ♥ Teraz jestem chora ale jutro już chyba do szkoły idę więc następny rozdział dopiero w sobotę albo w niedzielę chyba ♥ Liczę na komentarze ♥

czwartek, 27 września 2012

Rozdział trzydziesty ♥

Oczami Justina :

Przeraziłem się kiedy zobaczyłem jak mój aniołek wybiega ze studia ze łzami w oczach. Nie wiedziałem że o to zapytają, nie wiedziałem że będę musiał opowiadać o mojej rodzinie, gdybym wiedział nie zabierałbym jej tutaj. To moja wina.
- Przepraszam na chwilę - szepnąłem do prezentera i wybiegłem ze studia w nie znanym kierunku.
- Yo, Moche, widziałeś gdzie pobiegła Rose ? - zapytałem z przerażony. Mój ochroniarz bez słowa otworzył mi drzwi od damskiej toalety i wszedł do niej pierwszy pociągając mnie za rękę. Moche zamknął za nami drzwi i stanął przy nich blokując komukolwiek przejście gdyby ktoś chciał wejść.
- Rose, kochanie ... - zacząłem cicho pukając do każdej kabiny. Kiedy podszedłem do ostatniej usłyszałem lekki szloch więc bez zastanowienia otworzyłem drzwi i mocno przytuliłem do siebie swoją dziewczynę. - Kochanie, tak strasznie przepraszam ... - Rose pociągnęła nosem i wtuliła się mocniej we mnie
- To nie twoja wina że oni nie żyją - powiedziała przez płacz. Ja po prostu nie mogę patrzeć jak osoba którą cholernie kocham cierpi.
- Ani twoja więc przestań się przez to obwiniać kochanie - pocałowałem ją lekko w czubek głowy i jak najmocniej przytuliłem do siebie ocierając delikatnie łzy z jej policzka.
- Wiem, ale ... - zaczęłam pociągając nosem
- Nie ma ale, obiecuję że jak będziemy w Nowym Jorku polecimy na ich grób kochanie. Mnie też jest smutno z tego powodu - chwyciłem jej podbródek tak aby spojrzała mi w oczy po czym kciukiem starłem ostatnią łzę spływającą z jej policzka. - All Around The World obejmuje NY dlatego obiecuję Ci że zostaniemy tam na dłużej - złożyłem delikatny pocałunek w kącikach jej ust po czym pociągając ją za rękę wstaliśmy z zimnej posadzki. - Choć zabiorę Cię gdzieś - uśmiechnąłem się i podszedłem do Mosche.
- Powiesz im że to już koniec wywiadu?
- Jasne, jak wyjdziecie drugimi tylnymi drzwiami do podziemia to wyjedziecie dwie ulice dalej gdzie na pewno nikt Was nie będzie widział to wam załatwi spokój na jakichś czas. - uśmiechnął się do nas po czym otworzył drzwi od łazienki przepuszczając mnie i Rose przodem.

Oczami Rose :
Zgodnie ze wskazówkami Moshe wyszliśmy na parking podziemny i udaliśmy się do podstawionego auta po czym pojechaliśmy nawet nie wiem gdzie. Justin prowadził w skupieniu auto co chwile gładząc lekko wolną ręką moje kolano i ściskając je jakby chciał się upewnić że nadal tam jestem.
- Gdzie jedziemy ? - zapytałam niepewnie obracając głowę w stronę Justina.
- Niespodzianka - uśmiechnął się unosząc kąciki ust wysoko powodując ukazanie się niewielkich dołeczków na jego policzkach,  po czym wyjął białego iPhona z kieszeni i wybrał jakiś numer - oui, oui. Nous serons dans quelques minutes* - powiedział po francusku do telefonu po czym włożył zpowrotem telefon do kieszeni i ze skupieniem prowadził samochód.
- Nie mówiłeś że znasz francuski - uśmiechnęłam się sama do siebie i skierowałam wzrok na niego
- Kiedyś chodziłem do szkoły gdzie wykładowym językiem był francuski więc coś tam zapamiętałem - uśmiechnął się i ukradkiem spojrzał na mnie po czym zgasił silnik.
     Rozejrzałam się dookoła. Za oknem samochodu zobaczyłam same drzewa a w tle, bardzo blisko podstawę wieży Eiffla.
- Co my tu robimy ? Strasznie dużo tu ludzi a ja wyglądam jak siedem nie szczęść - odwróciłam głowę w jego kierunku a on tylko przyglądał mi się z cwanym uśmieszkiem.
- Dla mnie zawsze będziesz pięknie wyglądać - cmoknął mój policzek po czym otworzył schowek i wyjął z niego jakąś chustę i okulary - załóż to - uśmiechnął się i podał mi rzeczy. Posłusznie założyłam je po czym wysiedliśmy z auta. Justin miał na nosie ciemne okulary tak jak ja a na głowie fullcapa nie znanej mi firmy. Chwycił moją dłoń po czym pociągnął mnie szybko między przechodniami w kierunku przejścia dla personelu.
- Nigdy nie byłam w Paryżu i zawsze chciałam tu przyjechać - powiedziałam pod nosem
- To teraz przeżyjesz wraz ze mną najwspanialsze chwile w tym miejscu - uśmiechnął się do mnie zamykając za nami drzwi i dając mi gorącego buziaka w policzek. - Chodź - chwycił moją dłoń i już na spokojnie prowadził mnie jakimś korytarzem.
- Dokąd my właściwie idziemy ? - zapytałam splatając nasze palce i ściskając mocno dłoń chłopaka.
- Choć i nie marudź - uśmiechnął się po czym zdjął swoje okulary z nosa i zaczepił je o koszulkę. Zrobiłam tak samo i włożyłam okulary wraz z chustą do torebki.
Doszliśmy do jakiegoś nie wielkiego pomieszczenia gdzie za drzwiami stał tłum turystów lekko zbulwersowanych tym że nie mogą wejść. Kiedy spojrzałam w tamtą stronę ujrzałam małą dziewczynkę ubraną na fioletowo i kurczowo ściskającą dłoń jakiejś kobiety zapewne swojej mamy. Uśmiechnęła się do mnie po czym pomachała do mnie. Dziewczynka była taka słodka że nie mogłam jej nie odmachać. Stanęłam jak wryta i odmachałam dziewczynce słodko się do niej uśmiechając. Justin podszedł do mnie i chwytając zpowrotem moją dłoń którą przed chwilą puściłam aby odmachać spojrzał w kierunku w którym i ja byłam zwrócona. Uśmiechnął się słodko do dziewczynki i pomachał do niej. Dziewczynka uśmiechnęła się jeszcze szerzej po czym pociągnęła mamę za rękę i szepnęła jej coś na ucho pokazując na nas palcem. Kobieta się uśmiechnęła i spojrzała w kierunku z wielkimi oczami. Dziewczynka jak i jej mama były w wielkim szoku. Zapewne Justin Bieber na nich tak zadziałał. Zaśmiałam się pod nosem. Kolejna malutka Belieberka. Słodka jest.
- Ale słodka dziewczynka - powiedziałam do Justina który momentalnie uśmiechnął się po czym podszedł do jednego ochroniarza i coś tam mu szepnął na ucho. Ochroniarz podszedł do szklanych drzwi po czym wpuścił do pomieszczenia dziewczynkę wraz z jej mamą. Justin stanął obok mnie i już chciał kucać aby przytulić tę małą dziewczynkę gdyby nie to że podbiegła ona do mnie. Uśmiechnęłam się i schyliłam się aby choć trochę być z nią równą.
- Hej - szepnęła dziewczynka słodkim głosikiem
- Cześć mała - uśmiechnęłam sie a dziewczynka się we mnie wtuliła. Spojrzałam na Justina a ten stał tylko zaszokowany i przyglądał się mnie.
- Jak masz na imię ? - zapytałam niepewnie
- Alex - uśmiechnęła się po czym nie puszczając mnie szepnęła mi do ucha - Czy to jest twój chłopak? Czy to jest Justin Bieber? Ty szczęściaro - powiedziała poważnie co zabrzmiało trochę poważnie przez co się roześmiałam a dziewczynka odklejając się ode mnie podbiegła do Justina doczepiając się do jego nogi.
- Hi sweetheart - powiedział Justin i wziął małą na ręce
- Awww - uśmiechnęła się mała i cmoknęła Justina w policzek. Uśmiechnęłam się na ten widok ponieważ był on tak słodki. Wyciągnęłam swój telefon i zrobiłam im pare zdjęć o których nie wiedzieli. Justin byłby w przyszłości wspaniałym ojcem - pomyślałam
- Skąd jesteś Alex ? - zapytał cicho cię śmiejąc pod nosem do dziewczynki i spoglądając na mnie.
- Z USA - szepnęła dziewczynka i zaśmiała sie słodkim dziecięcym śmiechem.  - Czy ja mogę zrobić sobie z Wami zdjęcie? - zapytała dziewczynka wyjmując z małej różowej torebeczki jaką zazwyczaj małe dziewczynki noszą wyciągnęła nie wielki aparacik dosyć zniszczony po czym podała go mamie która stała z boku ze łzami w oczach.
- Czemu ta kobieta płacze? - zapytałam szeptem Justina lekko zdziwiona.
- Łzy szczęścia ? - odpowiedział pytająco.
Ustawiliśmy się do zdjęcia po czym kobieta zrobiła zdjęcia i wzięła dziewczynkę z rąk Justina.
- Dziękuję Ci, to było jej marzenie. Dziękuję że je spełniłeś - uśmiechnęła się kobieta po czym przytuliła małą do siebie która nagle poroniła parę łez.
- Bedzieće o mnie pamietać? - powiedziała słodko lekko sepleniąc i ocierając maleńką rączką łezki szczęścia na policzku
- Jasne że będziemy pamiętać - uśmiechnęłam się i podałam Alex dłoń i lekko chwyciłam trzymając ją i gładząc kciukiem.
- A kiedy się spotkamy? - zapytała patrząc prosto swoimi wielkimi błękitnymi oczami prosto na mnie
- Kiedyś na pewno się spotkamy obiecuję - Justin szepnął małej do ucha po czym ucałował jej głowę. - Może nawet dzisiaj albo jutro na prywatnym koncercie? - zapytał poruszając brwiami i podając dwa bilety jej mamie. Dziewczynka wyciągnęła rączki w stronę Justina i mocno się do niego przytuliła. Ja wymieniłam się z kobietą numerami telefonów po czym udałam się  Justinem w stronę windy a ochroniarz odprowadził dziewczynkę wraz z jej mamą za drzwi.
- To było słodkie - powiedziałam przytulając się do Justina.
- Wiem, a teraz chodź - podał mi rękę i wsiedliśmy do żółtej windy.
_______________________________________________
OMG, TAK STRASZNIE PRZEPRASZAM ŻE MNIE TU NIE BYŁO. KURDE. TERAZ JESTEM CHORA WIĘC MOŻE DODAM PARĘ ROZDZIAŁÓW ALE TERAZ BYŁAM NA WYCIECZCE W MOSKWIE ZE SZKOŁĄ, NAUKA SIE ZACZYNA KOŃCÓWKA WAKACJI BYŁA ZAWALONA WIĘC PRZEPRASZAM. MAM NADZIEJĘ ŻE SKOMENTUJECIE I POWIECIE JAK WAM SIĘ PODOBA NOWY ROZDZIAŁ ♥

piątek, 31 sierpnia 2012

Rozdział dwudziesty dziewiąty ♥

     Pogoda w Paryżu okazała się cudowna, aż sama prosiła się o spacer. Udało mi się namówić Justina aby się przespacerować bocznymi uliczkami tego pięknego miasta. Nie było zbyt wcześnie ale ludzi brakowało. Na filmach widziałam zawsze jak to zabiegani francuzi biegają wszędzie aby zdążyć na czas, albo biegną gdzieś nie wiadomo gdzie.
     Spacerowaliśmy wraz z Justinem w wielkim milczeniu. Szliśmy trzymając sie za ręce i co chwile obdarowywaliśmy się spojrzeniami po czym z powrotem popatrzeliśmy przed siebie.
- Dziś mam wywiad w radiu. Pójdziesz ze mną? - zapytał ściskając lekko moją dłoń.
- Nie wiem, nie czuję się dzisiaj najlepiej - Uśmiechnęłam się blado do niego i cmoknęłam jego policzek.
-Oj tylko na takiego całusa zasłużyłem? - zapytał pokazując na swoje malinowe usta.
- Zasłużyłeś na o wiele większego - cmoknęłam jego usta, lecz on jak zawsze oczekiwał czegoś więcej. Pociągnął mnie w uliczkę w bok na końcu której była widoczna wieża Eiffla zasłonięta lekko u dołu drzewami. Przyparł mnie do ściany starej kamieniczki i nie przejmując się niczym oparł się jedną dłonią o mur na wysokości mojej głowy a drugą położył na moim biodrze po czym lekko pochylił się i złożył namiętny pocałunek na moich wargach. Z każdą chwilą czułam coraz bardziej jego język a jego dłoń wędrowała wzdłuż mojej talii w górę i w dół. Oddawałam każdy jego pocałunek a nasze języki tańczyły w znanym tylko im tańcu. Justin oderwał się ode mnie po czym oparł się czołem o moje czoło i lekko uśmiechnął patrząc mi w oczy. Czekoladowe kulki skierowane w moją stronę były tak klarowne że mogłam bez problemu zobaczyć w nich swoje odbicie.
- Szukałem was ... - odezwał się jakiś głos. Oboje przekręciliśmy głowę w stronę z której on dobiegał i zobaczyliśmy Alfredo całego zdyszanego z aparatem w ręce -... Czekajcie, spójrzcie sobie jeszcze raz tak w oczy. - rozkazał a my spojrzeliśmy jeszcze raz sobie głęboko w oczy po czym poczułam jak Just lekko na mnie napiera po czym zbliża swoje usta do moich. Po raz kolejny złączyliśmy się w namiętnym pocałunku - Stop! Dziękuję wam bardzo, możecie już przestać zrobiłem już zdjęcie. No ej ... - Alfredo wybuchł nie pohamowanym śmiechem a my lekko oddalaliśmy od siebie nasze usta po czym popatrzeliśmy ostatni raz sobie głęboko w oczy i chwytając dłoń Justina ruszyłam do przodu.
- Wyszły ładne zdjęcia ? - zapytał Juju patrząc na mnie i śmiesznie poruszając brwiami.
- Wyszły mega. Potem Ci je prześle - uśmiechnął się Fredo i schował aparat do futerału
- Wracamy już ? - zapytałam splatając moje palce z palcami Justina
- Jeśli chcesz, kochanie - uśmiechnął się i ucałował delikatnie i powoli mój policzek.
     Droga do hotelu nie była długa, ciągle Alfredo z Justinem robili wszystko aby mnie rozśmieszyć i poprawić mi jakoś humor. Udawało im się to. W hotelu rozdzieliliśmy się na swoje pokoju. Mi z Justinem na szczęście przydał jeden pokój z jednym łóżkiem. Zarumieniłam się lekko na wspomnienie poprzedniej nocy po czym usiadłam na łóżku pochylając głowę.
- Kochanie, pojedź ze mną na ten wywiad noo... - zaczął znowu zdejmując z siebie koszulkę i szukając w walizce nowej.
- Justin, a co ja tam będę robić? - zapytałam cały czas śledząc jego każdy ruch.
- Słuchając moich odpowiedzi na pytania jak bardzo Cię kocham - podszedł do mnie trzymając w ręce czystą koszulkę po czym nachylił się nade mną i patrzył na mnie z góry.
- Tylko to ? - uśmiechnęłam się cwano po czym chłopak pochylił się nade mną i musnął moje usta.
- Nie tylko - uśmiechnął się, założył koszulkę i usiadł obok mnie chwytając mnie za dłoń. - Zabiorę Cię gdzieś potem, taka mała niespodzianka, ale potem będę musiał zagrać pięć piosenek na takim małym koncercie.
- Okay, ale tym razem nie chce zostać OLLG, ponieważ wszyscy się wtedy gapią - uśmiechnęłam się
- Gapią się bo jesteś najładniejszą dziewczyną na całym świecie - cmoknął mój policzek
- Gapią się bo jestem dziewczyną najwspanialszego chłopaka na świecie, kochanie - chciałam cmoknąć go w policzek ale on odwrócił głowę i złączył nasze usta przylegając do mnie i kładąc się nade mną.
- Za ile mamy ten wywiad ? - oderwałam się na chwile od niego i uśmiechnęłam od ucha do ucha.
- Za jakąś godzinę - uśmiechnął się i pocałował ostatni raz moje usta po czym zgramolił się ze mnie i udał się do łazienki przyszykować, a ja poszłam w jego ślady.
     Godzinę później siedzieliśmy już w studiu radiowym a wywiad właśnie się zaczynał. Na początku była troche spięta atmosfera ponieważ było przedstawienie się, potem jakieś nudne pytania odnośnie płyty a dopiero później zaczeli pytać się o nas i zadawać bardziej interesujące pytania.
- Witamy po przerwie, jak wiecie jest ze mną w studiu Justin Bieber wraz ze swoją dziewczyną Rose - uśmiechnął się prezenter i puścił do mnie oczko. Był w miarę młody ale jakoś zbytnio mnie nie interesował. Chwyciłam dłoń Justina i splotłam nasze palce zaciskając je mocno. - A więc od jak dawna jesteście razem ?
- Hmm, to już trochę będzie - odezwałam się pierwsza widząc zamyśloną minę Justina
- 3 miesiące 1 dzień 16 godzin i 23 minuty - uśmiechnął się do mnie i lekko pocałował mnie w czubek głowy.
- Policzyłeś ? - zapytałam się szeptem, na co on tylko skinął głową i również ścisnął moją dłoń.
- Jaka słodka z Was para. Szkoda że Was nasi słuchacze nie widzą, dwa zakochane gołąbeczki - zaśmiał się lekko prezenter po czym zadał kolejne pytanie - Po Twoim wczorajszym występie wybuchła burza ponieważ wyznałeś dziewczynie miłość tuż przed tysiącami fanów. Jak się czułeś wiedząc że Belieberki akceptują Twój związek? - zapytał unosząc dziwnie jedną brew.
- Belieberki zawsze były i są wraz z moją mamą na pierwszym miejscu. Ale teraz pierwsze miejsce muszą dzielić na trzy ponieważ teraz w moim sercu również jest Rose i tego się nie zmieni - uśmiechnął się do mnie po czym spojrzał na gościa, który najwidoczniej był zaszokowany jego odpowiedzią
- A Rose, zdarzają się jakieś obraźliwe tweety na twój temat ?  - zapytał
- Od dawna nie wchodziłam na swojego twittera, ostatni raz kiedy poznałam Justina. Nie wiem czy piszą. Szerze to powiem że jeśli Justin jest dla nich wszystkim, to powinny uszanować to że jes szczęśliwy. Jeśli jesteś - zwróciłam się do niego z uśmiechem na ustach. Nie mówiąc nic pocałował mnie namiętnie w usta.
- Oh, cenzura, cenzura! Bo mi zaraz biurko zaślinicie - zażartował prezenter mówiąc tonem niczym jak u geja. Zaśmialiśmy się i odkleiliśmy od siebie
- Przepraszamy - zaśmiał się Justin.
- Oh, nic nie szkodzi. Może nie powinienem pytać, ale co tam słychać u Twojego rodzeństwa i u rodziców? - zapytał patrząc na nas. Moje oczy zrobiły się wielkie i szkliste. Jedna łaza spłynęła po moim policzku ale otarłam ją w miarę szybko aby nikt nie zobaczył.
- U taty dobrze, ostatnio się widziałem z Jazzy i Jaxonem i muszę przyznać że wyrosły te małe rozrabiaki. Lubię się z nimi droczyć - Justin próbował to jak najszybciej skączyć, ale wiedział że jeśli nie powie wystarczająco dużo ten temat będzie ciągnął się w nieskończoność. Wiedział że do mojej głowy wracają właśnie tysiące wspomnień i starał się dobierać słowa tak aby mnie jak najmniej zranić. Schyliłam głowę aby ukryć swoje łzy. - U mamy dobrze, została w domu. Dałem jej trochę odpoczynku ode mnie aby mogła zrobić coś dla siebie i się trochę zrelaksować. - nie wytrzymałam a łzy leciały z moich oczu ciurkiem, wstałam z krzesła puszczając dłoń JB i wybiegłam z pomieszczenia i pobiegłam od razu do damskiej toalety mijając Mosche po drodze. Zamknęłam się w kabinie i usiadłam na toalecie cicho szlochając.
______________________________
Może rozdział nie najlepszy ale nie mam weny, jakoś tak się złożyło że mi jej brakuje :c
Przepraszam Was za to że mnie tak długo nie było i obiecuję że postaram się to nadrobić. <3
Wyraźcie swoją opinię o tym rozdziale w komentarzach i zapraszam na : http://bieberdance.blogspot.com/ prosze, komentujcie i polecajcie znajomym to bardzo ważne dla mnie <3

niedziela, 5 sierpnia 2012

Rozdział dwudziesty ósmy ♥

To wszystko wyglądało jak jakiś sen. Bardzo, bardzo zły sen.  Słysząc ostatnie zdanie pana policjanta nie wytrzymałam i rzuciłam słuchawką o ścianę powodując głośny huk i rozwalenie się telefonu. Opadłam bez silnie na łóżko i zaczęłam głośno szlochać. Wróć! To nie był szloch tylko płacz. Poczułam w sercu straszny ból, którego nie da się nawet opisać słowami. Mimo naszych kłótni w rodzinie kochałam rodziców. Byli jedną połową mojego serca, a drugą stanowił Justin. Ta jedna połowa mojego serca rozpadła się na miliony malutkich kawałeczków i umarła wraz z rodzicami. W pewnym momencie myślałam że ktoś się wydurnia, że ktoś robi sobie jakieś cholerne żarty, bo przecież to nie może być prawda, prawda? To nie mogło się stać. Mama z tatą bardzo przepisowo zawsze prowadzili samochód.
Na samo wypowiedzenie w myślach "mama i tata" rozpłakałam się jeszcze bardziej mocząc jedwabistą pościel na wielkim łożu.
- Kochanie? Co się stało? - poczułam że łóżko ugina się mniej więcej na wysokości mojego brzucha i od razu otworzyłam oczy i wtuliłam się w ciepły tors Justina. Objęłam go mocno w pasie i pozwoliłam łzą dalej płynąć i nawet nie przejmowałam się że pomoczę mu koszulkę. Jego ręka delikatnie głaskała moje plecy, włosy, ramię. Co chwile całował czubek mojej głowy szeptając do ucha opanowanym głosem: - Wszystko będzie dobrze, ciiii....
- Nic nie będzie dobrze Justin! Rozumiesz? Nic! - krzyknęłam i rozpłakałam się jeszcze bardziej odsuwając od chłopaka - Moi rodzice, mój brat ... - jąkałam się co chwilę, ponieważ nie mogłam zdobyć się na odwagę aby wypowiedzieć te słowa - oni... - ponownie się zacięłam nadal głośno płacząc
- Oni co? - zapytał powoli Justin i objął mnie ramieniem
- Oni nie żyją - płakałam cały czas, a w dłoni miętosiłam skrawek koszulki Justina. Łzy nie chciały przestać mi lecieć ciurkiem chociaż starałam się jak mogę.
- Ale... Co się stało? - zapytał ze spokojem i smutkiem słyszalnym w głosie. Przyciągnął mnie bliżej siebie i oparł głowę o moją głowę głośno wciągając powietrze a następnie wypuszczając je.
- Zginęli dwa tygodnie temu w wypadku samochodowym... - pociągnęłam nosem i otarłam kolejną porcję łez z moich policzków - Rozumiesz?! Zginęli dwa tygodnie temu! Nikt mi nie powiedział! - krzyknęłam i wyrwałam się Justinowi gwałtownie podnosząc się do pozycji stojącej i nerwowo przechadzałam się po pokoju ze wciąż mokrymi policzkami. Chłopak wstał zaraz za mną i próbował mnie uspokoić lecz byłam w takim stanie że nie chciałam go słuchać - No i co teraz ze mną będzie?! Jestem sierotą! Nie mam rodziców! Nie mam nawet brata! Rozumiesz?! Nikogo nie mam! - nie mogłam się opanować. To że straciłam najbliższą rodzinę strasznie bolało. - Dziadkowie ze strony mamy i taty zginęli już dawno, a jedyna rodzina jaką mam to Usher! - krzyknęłam zdenerwowana i na środku pokoju upadłam na kolana po czym skuliłam się i tylko głośniej płakałam.
- Masz mnie! Nie pozwolę żeby coś Ci się stało, jesteś dla mnie zbyt ważna! - Justin też powoli podnosił głos ale tylko dla tego żeby uświadomić mi że jednak kogoś obchodzi mój los - Usher się tobą zajmie, a oprócz mnie i niego masz jeszcze Pattie zamieszkasz z nami do końca. Zobaczysz jakoś się ułoży - przytulił mnie i wziął na ręce niosiąc w stronę łóżka. Nadal szlochałam jak mała dziewczynka. Wtuliłam się w szyję i klatkę piersiową chłopaka ponieważ tylko przy nim zapominałam o wszystkim i czułam się bezpieczna.
W pewnym momencie drzwi do naszego pokoju otworzyły się z wielkim hukiem, a do środka wpadł Ush.
- Co się u was dzieje?! Słychać Was dwa piętra niżej! - krzyknął, a na jego twarzy malowały się nie rozpoznane przeze mnie emocje. Kiedy zobaczył że moje oczy są całe czerwone od płaczu a na Justina twarzy maluje się smutek złagodniał i usiadł obok nas na łóżku. - Co się stało? - zapytał łagodnie chwytając moją dłoń
- Rodzice i John ... - zaczęłam lecz nie byłam w stanie dokończyć. Puściłam rękę wujka i mocno wtuliłam się w Justina. Wujek obdarzył go pytającym spojrzeniam, a on tylko głosno odetchnął i zabrał głos.
- Zginęli dwa tygodnie temu w wypadku samochodowym. Nikt nie poinformował jej ponieważ nie wiedzieli że jej mama ma jeszcze córkę. - Zakończył szybko wypowiedź i schował głowę w moich włosach. Jemu również łzy poleciały chociaż nie znał w ogóle moich rodziców. Kiedy kontem oka spojrzałam na Ush'a też płakał. Nic nie mówił, tylko po prostu siedział ze smutnym oraz zdziwionym wyrazem twarzy i mokrymi policzkami. Teraz wszyscy płakaliśmy.
- A co będzie ze mną ? - zapytałam spokojnie nie odrywając się od Justina
- Zostaniesz z nami, załatwię szybko jak najszybciej się da i zamieszkasz ze mną na stałe. - pomasował delikatnie moje ramie po czym ucałował mój policzek - Wszystko będzie dobrze. Musi być - Usmiechnął się blado dodając mi tym otuchy po czym wyszedł z pokoju.
Kiedy lekko się uspokoiłam poszłam wziąć jeszcze raz zimny prysznic aby zmyć z siebie smutne wspomnienia. Przebrałam się również w ciuchy w których mogłabym wyjść do ludzi, ponieważ za jakąś chwilę mamy samolot i lecimy do Paryża.
Kiedy opuściłam łazienkę nasze wszystkie rzeczy zostały już spakowane i zaniesione przez Justina do samochodu. Chłopak podszedł do mnie i całując mnie lekko lecz na miętnie ścisnął moją dłoń i szepnął po raz kolejny że wszystko się ułoży i bd dobrze. Tym razem uwierzyłam w te słowa.
- Mam taką nadzieję - również szepnęłam ostatni raz całując jego malinowe usta. Ze splecionymi dłońmi zjechaliśmy windą na sam dół po czym oddając klucz do recepcji wyszliśmy po raz ostatni z tego hotelu.
Na lotnisku znaleźliśmy się bardzo szybko mimo grobowej ciszy w samochodzie. W samolocie było bardzo podobnie, trochę się zdrzemnęłam oraz trochę pomilczałam. Przez całą drogę zamieniliśmy ze sobą może z 3 zdania, ponieważ moje myśli nadal krążyły w okół tego nie szczęścia
_______________________________________________
Nie wiem czy się udał czy nie, ale mam nadzieję że napiszecie w komentarzu jak Wam się podoba. Tylko szczerze.
No cóż jutro [ponidziałek] jadę na kolonię i wracam dopiero 17, więc mnie nie będzie, ale jeśli przybędzie DUUUUŻO komentarzy przez ten czas to po powrocie szybko dodam dwa rozdziały, i to może w jeden dzień.
Jak tam wakacje? ;3